Subota 21.10.2017 15:48:18

Tuzlarije - slike, priče... 
Vijesti 
Tuzlanke i Tuzlaci 
Naše bebe 

Tuzlanski dosje 
Info Servis 
Mapa Tuzle 
Vremenska prognoza 
Kulturologija 
Sportarije 

Bilten rada Općine Tuzla 
Tuzla u slikama 
Baza slika 
Vremeplov 
Stare slike pričaju 
Mali oglasi 
Tuzlanska ikona - Meša 
Znanjem protiv droge 
Kapija (25.05.1995.) 
Srebrenica (1995-2006) 


Top vijesti 
Vijesti iz minute u minutu 
Vijesti domaćih medija 
Foto priče 
Dosjei 
Feljtoni 

Tuzlarije Forum 
Tuzlarije Chat 
Ankete 
Čestitke-želje-pozdravi 

Zanimljivosti 
Showbusiness 
Taze vicevi 
Neobične fotke 
Horoskop 
Web igrice 

Erotske zanimljivosti 
Djevojka dana 
Momak dana 
 

Kursna lista 
Telefonski imenik FBiH 
Zakoni 
TV programi 
 

Vizitke 
Marketing 




Čavrljajte uživo
Users in Chat
TUZLARIJE CHAT


VRIJEME U TUZLI
Sunny
Temperatura: 23 C°
Stvarni osjećaj: 24 C°
Vlažnost: 28%
Pritisak: 1017.00 mb
Vjetar:
Smjer: S
Vidljivost: 16 km
Oblačnost: 0%
UV index: 1
Vremenska prognoza


Rezultati

STARE ANKETE

KAPIJA

25-05-1995





RAZBIBRIGA

Maji je prišao beskućnik i zamolio je novac, a ostatak priče najljepše je što ćete danas pročitati

FOTO Zaboravila hlače? Trebate vidjeti u čemu je Nives Celzijus došla u kazalište

Pogođen je Eurojackpot, evo gdje ide 311 milijuna kuna

Što se događa s vašim tijelom ako često masturbirate?

Glumica zbog koje je pao najveći narko boss na svijetu tvrdi da se seksala sa Seanom Pennom

INDEXOV PUTOPIS Vinkovčanin na Islandu: Spavam u hostelu, a kolege na poslu piju i šmrču kokain

Prije nego je postala najveća zvijezda Jugoslavije, bila je švorc i jela samo jogurt

VIDEO "Todorić" iz Londona: "Plenković je kazališna lutka, neću više s njim ni kavu popiti"

"Svima je odvratno to što radim kako bih izgledala mlađe, ali nitko mi ne vjeruje koliko imam godina"

FOTO Maja Šuput u Turskoj pozirala samo u gaćicama: "Vidi ti se vime"

Na Facebooku se pojavila Todorićeva stranica, morate vidjeti kakve ljigave poruke mu Hrvati šalju

VIDEO Porno zvijezde otkrile što stvarno misle o svršavanju po faci

Novi Zagreb preplavile misteriozne poruke: "Prije deset godina, tu je učinio nešto najljepše..."

FOTO Kolinda kod Putina stigla u odijelu koje sužava struk, no rezultat nije bio najbolji

Slaven Bilić upoznao princa Williama i Kate pa ih oduševio poklonom

Todorićeva kći preko boce Jane mužu poručila: "Samo me zagrli i budi tiho"

Kontakt mail
tuzlarije@tuzlarije.net


FELJTONI

UVOD

«Križarski ratovi, krišćani protiv muslimana», Laurent Vissière

Križarski ratovi protiv opšteprihvaćenih ideja

Nekada davno, u jednoj zemlji...

SVIJET 1095. GODINE

Svijet 1095. godine

«Podijeljeni Istok je spreman na pad», Dominique Valérian

«Zapad uzima pričest», Jean Chélini

«Vizantija između Latina i Turaka», Mikaël Nichanian

JUNAČKA DJELA

«Prvenstveno vitezovi», Claire Lemy

«Križni put seljaka», Jean Verdon

Put k Jerusalemu

«Križarska vojska, neskladna vojska», Xavier Hélary

«Jerusalem, svetište nagovještenog masakra», Laurent Vissière

POSLJEDICE

«Zajedno... ali svako za sebe», Marie-Adélaide Nielen

«Kultura u dijeljenju», Anne Bernet

«Istok ostaje posmatran kao prijeteća kultura»

SAVREMENOSTI

Američka verzija «Carstva nebeskog», François Quenin

«Među stranicama», Véronique Dumas

«Križari na Internetu», Jonathan Wyplosz

 

Vizantija između Latina i Turaka

Carstvo se mora boriti za opstanak na više frontova:  sa jedne strane ga opkoljavaju Turci Uguzi i Seldžuci, a sa druge Normani sa Sicilije i njihovi saveznici.  Ovi sukobi su  različite prirode i

čine Vizantiju izoliranom tampon zonom.

 

Mikaël Nichanian

         Car koji 1096. godine u Konstantinopolu dočekuje vojnike Prvog križarskog rata, Aleksije I Komnen, predstavlja izuzetnog cara za Vizantiju.  Ima 23 godine kada se 1081. godine uspinje na tron carstva koje nestaje.  Osnivač dinastije, on se, u 37 godina svoje vladavine, svojski trudi da spriječi nestajanje Vizantije pod udarcima daleko mnogobrojnijeg neprijatelja.  Carstvo se mora boriti za svoj opstanak na tri fronta:  na zapadu protiv Normana sa Sicilije, na sjeveru protiv Turaka Uguza i na istoku protiv Turaka Seldžuka koji se, od bitke na Mancikertu 1071. godine, nastanjuju u Središnjoj Aziji.

Dolazak prvih križara u Konstantinopol 1096. godine još više ističe probleme u kojima se Carstvo bori za svoj spas.  Zapadno rimsko carstvo u XI stoljeću više ne predstavlja ogromnu razuzdanu moć kao što je predstavljalo za vrijeme vladavine Justinijana (527-565) kada je kontrolisalo čitav zapadno Sredozemno more krečući na pohod Istočnog rimskog carstva.  Vizantija gubi svoje najbogatije teritorije do VII stoljeća, Siriju, Egipat, zapadnu Afriku, te je smanjena na područje centralne Azije.  Nakon 636. godine, ona nije ništa više do regionalna sila kojom dominiraju arapske vojske iako ona itekako pokušava da na svaki način zaštiti i istakne ostatke svoje slavne prošlosti u kojoj je bila Istočno rimsko carstvo.  Nakon 800. godine čak su joj i te imperijalne pretenzije uskraćene od strane franačkog kralja Karla Velikog koga papa kruniše kao imperatora u Rimu.  Ipak, iako oslabljena, Vizantija potencira vjeru u bolju budućnost koristeći se svojim duplim legitimitetom:  rimskim i krišćanskim.  Jedini nasljednik Rimskog carstva, Vizantija upisuje i svoja htijenja u sklopu božjeg plana:  carstvo krišćana se smatra za novi izabrani narod, a car «Romana», kao božji poslanik na zemlji.  U vizantijskom shvatanju stvari, Bog može kušati vjernike zbog njihovih grijeha, ali ih ne može u potpunosti napustiti.

            Ipak, ponor između ovih univerzalnih ambicija i mediokritetske stvarnosti u kojoj se Carstvo našlo nikada nije bio izraženiji do krajem XI stoljeća.  Vizantija prolazi kroz najgoru krizu u toku svog postojanja.  Baš kao i tokom crnih sati VII stoljeća, samo postojanje Carstva je dovedeno u pitanje.   Vizantija dominira cjelokupnom teritorijem Središnje Azije i Anatolije sve do 1071. godine, te se proširava i na istok sve do Armenije, a na jugu kontrolira Siliciju, Antioh i obalni dio sjeverne Sirije.  Ali u tih šest godina nakon bitke na Manckiertu, turski prinčevi tjeraju vizantijske vojske iz čitave Male Azije, te umnožavaju svoje upade sve do kapija Konstantinopola.  Da bi potvrdili svoje carske pretenzije, veliki carski generali iskorišćavaju situaciju koju je stvorilo nasilje vanjske opasnosti i unutrnje dezogranizacije.   Državni udari, dvorske revolucije i drugi pokušaju uzurpacije carske vladavine se smjenjuju jedan za drugim postojanim ritmom pogoršavajući već postojeću situaciju.  Dok se moćni vanjski neprijatelj tabori na njihovim granicama vizantijske vojske se sudaraju.

Kada se 1081. godine popeo na vizantijski tron, Aleksije I Komnen je već bio afirmirani general svoje vojske.  Dolazeći iz velike porodice u kojoj se njegovala vojna tradicija, on je već komandovao nad par akcija protiv uzurpatora.  Ali, osim strategijskih kvaliteta, njegovi glavni talenti se vežu za ogromno poznavanje glavnih klanova glavnog grada što mu služi da oko sebe ujedini aristokraciju i da ojača svoj položaj i svoju legitimnost jednom kada sjede na vizantijski tron.  Njegov lični uspjeh dozvoljava usidravanje klana Komnena na čelu države tokom više od jednog stoljeća.

Državni udari i dvorske revolucije se smjenjuju jedna za drugom

             Da bi dobio pristup carskoj moći, Aleksije se silom dočepava glavnog grada koristeći se vojnom pobunom koju su predvodile dvije uticajne porodice: Dukljani i Komneni.  Ovaj savez je postojao krajem XI stoljeća, ali se odnos između dvije porodice ponekad karakterizira suparništvom i složenošću u odnosima između njihovih pojedinih članova.  Klan Dukljana pripada aristokratiji glavnog grada, dok su Komneni došli iz vojnih dinastija iz Male Azije; obje porodice u par navrata tokom XI stoljeća sjede na vizantijskom tronu.  Ova složenost u njihovom odnosu pokazuje svoje pravo lice od Aleksijeve uzurpacije trona.  Komneni, Dukljani i sve njihove pristalice uspjevaju tajno napustiti Konstantinopol te otići u Tzouroulon u Trakiji gdje im se pridružuje i car Jovan Dukljanin.  Da bi se dokopali Konstantinopola, oni se zaustavljaju u gradiću Schiza gdje će održati vojni savjet, koji je također i porodični sastanak, na kome će odlučiti ko će se popeti na tron, Aleksije ili njegov brat Isak.

            Dukljani, a posebice car Jovan, naginju ka tome da to bude Aleksije koji je oženjen jednom Dukljankom, te svog kandidata objavljuju trupama.  Odmah polaze za Konstantinopol, ali sa tako malo vojnika da je bilo nemoguće probiti se kroz bedeme grada bez izdaje germanskih stražara koji su ih čuvali.  Iako je već ušao u grad, Aleksije se ne usuđuje ravno napasti dvor.  Car Jovan ga, međutim, ohrabruje da krene u bitku što prije i zauzme dvor; ova Aleksijeva neodlučivost je kratkog daha.

            Postavši vladar Konstantinopola, Aleksije nalazi ispražnjene carske riznice i carstvo u raspadu.  Prije nego što je krenuo u ponovno osvajanje izgubljenih teritorija, novi suveren je morao spriječiti dalje rasulo carstva.  Našavši se licem u lice sa ogromnim nedaćama koje su mučile carstvo i sa istoka i sa zapada, Aleksije izabire da će se prvo sukobiti sa Normanima koji su, od njegovog krunisanja, ugrožavali istočne provincije, Grčku i vizantijski dio Bugarske.  Vojvoda iz Apulije (današnji Pouilles), Robert Guiscard, ne krije svoju spremnost da se okoristi vizantijskim nedaćama u Maloj Aziji.  Već 1071. godine se dočepava luke Bari što mu daje potpunu kontrolu nad vizantijskim dijelom Italije.  Godine 1078., Aleksijev predhodnik Mihajlo VII Dukljanin, se nada da će umilostiviti Normane tako što će udati svoju kćerku za Roberta Guiscarda, nadajući se time da će normanska vojska sa Sicilije prijeći na Istok da bi se borili protiv Turaka.  Ipak, Mihajlov pad daje Guiscardu razloga da intervenira u unutrašnje stvari Vizantije:  on počinje da njeguje nadu da će se dočepati Konstantinopola i da će tu kao cara krunisati svog sina Bohemonda.  Ovo je razlog zbog kojeg se Bohemond i iskrcava u Epiru 1081. godine računajući na pomoć od komandanata Prvog križarskog rata.

Vizantijska vojska je redukovana na par kontingenata sastavljenih od tračkih i makedonskih trupa, na varange i druge plaćenike, te sveukupno broji, bez ikakvog pretjerivanja, manje od 20 000 ljudi.  Zbog tako malobrojnog ljudstva, car dolazi u situaciju da mora pod hitno da odluči ko će mu biti prvobitni neprijatelj, jer Vizantija nikada nije bila u položaju da se bori na dva fronta u isto vrijeme.  Ukoliko dođe do pada uporišta u Dirakijonu, više ne postoji niti jedna smetnja prolazu između Balkana i Konstantinopola, te car odlučuje da će mu prioritetni zadatak biti da odbrani zapadne provincije tako što će povući trupe iz Male Azije da bi odbio napade normanske vojske.  Ali, turski i paulićanski plaćenici napuštaju bojno polje što dovodi do njegovog poraza.  Uz jesen 1082. godine, Normani kontroliraju sjever Grčke i zapadni dio vizantijske Bugarske, te osnivaju svoje sjedište iza grada Larise.

Turska dominacija u Aziji je polovična i krhka

             Carstvo duguje svoj spas jednom očajničkom rješenju.  Aleksije konfiskuje crkvena dobra, te svom mletačkom savezniku daje ogromne trgovačke povlastice, od kojih je najbitnije izuzeće od poreza na komercijalne takse kroz čitavu teritoriju Carstva.  Dok Aleksije, zahvaljujući novim turskim plaćenicima, uspijeva da odbije Normane Mleci se, na račun Carstva, dočepavaju Dirakijona.

            Iako je normanska dominacija za jedno određeno vrijeme odbijena dalje na zapad, Turci Uguzi i dalje predstavljaju prijetnju na sjeveru, u Trakiji, te 1090. godine napreduju sve do Konstantinopola.  Kao rezultat savezništva zaključenog između Turaka Uguza i smirskog emira, glavni grad biva opsjednut i sa zemlje i sa mora.  Vizantijska diplomatija zaključuje savezništvo s Turcima Kumanima, koji vuku porijeklo zapadno od Dunava, koji će im u borbi protiv Turaka Uguza pomoći s boka.  Na kraju krvave bitke, Vizantijci i Turci Kumani 1091. godine uspjevaju da potpuno savladaju snage Turaka Uguza.    

Dok je car zauzet na Balkanu, na istoku i u Maloj Aziji, Turci Seldžuci nastavljaju sa svojom ekspanzijom ne nailazeći ni na kakav ozbiljniji otpor.  Teritoriji rumskog sultanata se prišiva i Nikeja, glavni grad Sulejmana iz Smirne, gdje je smješten glavni štab emira Čake.  Jedno drugo tursko pleme, Danišmenditi, pod svojom kontrolom drže teritoriju istočne Anatolije.

            Vizantijcima ostaje tek par džepova otpora:  oko Konstantinopola, u Pontu, a posebice u Paflagoniji, priobalnom dijelu Antalije, i jednim dijelom Kapadoke.  Na kraju svega, general Filaret Brakmioski pokušava da odbrani jednu teritoriju dobrano izoliranu od ostatka Carstva, Siliciju, te samim tim i Antioh i Edesu.  Turci, dakle, kontroliraju većinski dio Anatolije, te nastavljaju sa vojnim akcijama i povećavaju upade u preostale regije.

Tako Sulejman, napustivši Nikeju, dobija zapadnu Siriju te se 1085.godine dočepava Antioha i 1086. godine Edese, a njih će obje križari uzeti Turcima za manje od deset godina na veliko razočarenje Cara koji je počinje bivati zabrinut zbog neuspjelog uspostavljanja carske vlasti u tom regionu.  Nakon 1086. godine, luke Trebizonda, Antalije, Efesa i Herakleja na Pontu predstavljaju zadnja uporišta Vizantije u Anatoliji.  Iako je Mala Azija skoro potpuno izgubljena, Aleksije ipak pokušava da ponovno osvoji Balkan kao i grčka ostrva u Egejskom moru, nadajući se da će time zadati posljednji udarac procesu raspadanja Carstva.  Ipak, ova će carska pasivnost pred turskom ekspanzijom u Anatoliji imati ogromne posljedice po stabilnost carske vlasti, jer iako su velike familije iz Male Azije udaljene od centra moći, samim time su i nezadovoljne zbog vojnih prioriteta datih odbrani zapadnih provincija naspram ponovnog zauzimanja njihovih oblasti u Anatoliji.  Aristokrate porijeklom sa Istoka se žale da će ovime definitivno izgubiti sve svoje posjede u tom dijelu Carstva zbog toga što vrijeme prolazi i što Turci postižu svoj teritorijalni uticaj.

            Sa te tačke gledišta je Aleksijevo nereagovanje u Maloj Aziji čudnovato.  Ipak, 1081. godine turska dominacija u regionu postaje polovična i krhka.  Jedna energična vojna akcija je još uvijek moguća, ali je Aleksije već iscrpio znatnu vojnu snagu u borbama protiv Normana.  Iako je glavni grad bio ugrožen sve do 1091. godine, opozicija tog dijela aristokratije je ograničena, ali jednom kada opasnost sa zapada biva otklonjena, klanovi porijeklom iz Anatolije gube razumijevanje za carsko oklijevanje.  Ove porodice, kao što su Antiosi, Diogeni i Skleroji, tradicionalno priklonjene Komnenima, se odmetaju te izazivaju par neuspjelih državnih udara.

            Usljed nutrašnje i vanjske opasnosti, Aleksije Komnen, na čelu carstva i vojske u bezvrijednom stanju, se da bi vladao naslanja na moć svoje porodice i porodicu svoje supruge Irene koja dolazi iz slavne porodice Dukljana.  Povjerava vladanje državom svojoj majci Ani Dalasenovoj i sistematično dijeli velike oblasti svojim rođacima.  Novina u  tome je što ljudi bliski vladaru dobijaju pravo da unaprijed podignu namete i da sačuvaju njihov proizvod bez miješanja države.  Osim toga, daju im se i velika zvanja koji određuju carske rođake i koja uspostavlja Aleksije, kao što su «panhipersebast» ili «protosebast» (iz grčkog sebastos ili «dostojan časti»).  I tako se, za par godina, prelazi s režima legitimiteta koji poštuje interese države, na režim u kojem država postaje vlasništvo porodice.  Ustanova carstva se privremeno provodi, ali skreće sa svog sekularnog puta i postaje, takoreći, privatizirana.

            Da bi povećao vlast i potvrdio svoju legitimnost, Aleksije Komnen udaje svoju najstariju kćerku Anu za sina svrgnutog cara Konstantina Dukljanina, ali nakon prinčeve rane smrti, on odbacuje prestolonasljednicu Anu u korist muškog nasljednika.  Upravo je ona ta koja će napisati historiju vladavine svoga oca poznatu pod nazivom «Aleksijada».  Zahvaljujući epskom opusu Ane Komnene, jasno se vidi da, iako se suočavaju sa najgorim problemima u svojoj historiji, Vizantijci ne gube ništa od svoje nadmjenosti i svijesti da pripadaju superiornoj civilizaciji nasljedici Rimskog carstva.  Svi strani narodi spomenuti u knjizi se predstavljaju kao varvari, a na prvom mjestu zapadnjački vitezovi koji se cijene samo zbog njihove hrabrosti.

            «Aleksijada» također otkriva i detalje carske politike.  U sklopu ovih teških okolnosti po Carstvo, planiraju se velike reforme koje se provode u cilju ne da bi samo pojačali vojni kapacitet carstva, nego i stabilnost carske moći.  Krajnje i najpriličnije sredstvo koje se koristi u tom cilju, brzo i efikasno, je korišćenje plaćenika, što postaje i ustaljena praksa Carstva u XI stoljeću.  Vizantija počinje da plaća manje-više brojne i manje-više vjerne kontingente vojski za usluge zaštite na granicama.  Šefovi bandi različitog porijekla i njihovo ljudstvo se tako smjenjuju u Carstvu, te nude svoje usluge ovome ili onome kada nemaju ništa drugo da rade.  Ovi plaćenici, koji su uvijek spremni za pokret, odlučuju uvijek na licu mjesta kojem carstvu da se priklone i koje bitke da biju.  Ali, ukoliko je tačno da bi i oni mogli da predstavljaju opasnost, pribjegavanje ovim plaćenicima u pitanju je zapravo znak razvijanja profesionalne vojske.

Još jedna posljedica nestabilnosti vojnog pitanja je sistematično pribjegavanje diplomatiji pravljenja saveza sa drugima.  Ona nije strana vizantijskoj tradiciji, ali dobija prioritetnu i obaveznu dimenziju jer je Vizantija u krhkom položaju.  Carstvo nikada nije bilo u poziciji da vodi bitke na dva ili tri fronta u isto vrijeme, a krajem XI stoljeća problematičnim postaje i ratovanje na jednom frontu sa samo vizantijskim snagama.  Ova situacija implikativno podrazumjeva pribjegavanje bočnim savezima: sa Germanima iz Svete Imperije i Mlecima protiv Normana, sa Kumanima protiv Turaka Uguza, i još sa sirijskim Turcima protiv Turaka iz Male Azije.  Ipak, najčešće, vizantijska diplomatija ima za cilj da izbjegne rat po svaku cijenu.  Ovo implikativno ukazuje na nagrađivanje u novcu, pravljenje koncesija svake prirode, i, ponekad, priznavanje statusa ovisne države.  Vizantija, dakle, pokušava da kupi mir koji više ne može da nametne svojom vojnom moći.  Međutim, time je prinuđena da stalno mora da plaća više za svoju zaštitu.

            Čin koji je djelimično zaslužan za uništenje vizantijske ekonomije i koji nema baš nikakvog smisla je rijetka privilegija koja je data Mlecima 1082. godine:  opšte izuzeće plaćanja poreza čiji je korisnik duždski grad.  Ovaj potez se opravdava vojnom sigurnosti koju Mleci daju Carstvu, a za uzvrat, Mleci imaju pravo kupiti, odnosno prodati, svaku vrstu robe bez podvrgavanja ikakvoj kontroli od strane vizantijskih funkcionera i bez plaćanja ikakve carine ili poreza na čitavoj teritoriji Carstva.  Vizantija je time odbacila jedan od svojih izvora bogatstva i ulogu posrednika između Istoka i Zapada koji su itekako dodavali njenoj moći.  Ova situacija bez presedana, ova jasna ekonomska kapitulacija mora se mjeriti aršinima smrtne opasnosti koja pritiska Carstvo na svim frontovima.

            Paralelno s ovime, posvećeni profitu, senatorska klasa se potpuno ograđuje od trgovaca i poslovnih ljudi.  Kada i ugovor iz 1082. godina defavorizira vizantijske trgovce pred mletačkim, car ih isključuje iz vladajuće klase ljudi, te im odbija dati privilegije koje su im mogle obezbjediti pripadanje senatorskoj klasi.  Suočavajući se sa teškim ekonomskim opasnostima, vizantijsko društvo pokušava da nađe utočište u starim kadrovima te odbija da preda vlast trgovačkoj klasi.  Država se, dakle, sklanja u filozofije konzervativnog aristokratizma koje se kupi oko Komnena i njihovih roditelja.

            Glavni uspjeh Alekseja I se održava u otporu raznim invazijama i revoltima koji karakterišu njegovu vladavinu.  Uspio je odoliti pucanju Carstva koje mu je prijetilo.  Obnovio je finansije Carstva, te je uveo novu postojaniju novčanicu.  Saniranje budžeta je dozvolilo održavanje skromne vojske koja se sastoji od plaćenika.  Na kraju, odbranio je carske posjede na Balkanu i na ostrvima.  Vojni bilans njegove vladavine napokon i nije tako crn:  dunavska granica je sačuvana, normanska opasnost otklonjena, a turskoj ekspanziji, pred sami početak prvog križarskog rata, je zadat smrtni udarac.

            Sveobuhvatni Aleksijev cilj je obnoviti autoritet Carstva na teritoriji Male Azije koju je držao pod svojom kontrolom sve do 1071. godine.  Po tom pitanju, Car piše brojna pisma prinčevima s Istoka, opisujući mizerni položaj krišćana s Istoka kojima dominiraju Turci.  Njegovi ambasadori mole za vojnike koji bi se integrirali u carsku vojsku i išli se boriti protiv muslimana.  Ovaj apel je prilično normalan potez, jer su Zapadnjaci oduvijek služili u vizantijskim vojskama koje su činili Franci i, nadasve, Normani, koje su vrlo cijenili zbog njihovog izraženog viteštva.  Aleksije potkiva ove dobre odnose podsredništvom manastira s planine Kasin kojima šalje skupocjene poklone za njihove usluge.  On također apeluje na papu Urbana II 1095. godine:  papa daje potpun otpust grijehova svim ratnicima koji idu osloboditi Sveta mjesta, ali ni Rim ni Konstantinopol nije predvidio ogroman odziv na papski apel.

            Kada 1096-1097. godine križarski velikaši dolaze u Konstantinopol, car biva iznenađen ogromnim brojem vitezova i velikim brojem plemstva u njihovim redovima.  Također je zaprepašten ratnim planom ovog svetog rata, koji je u potpunosti stran vizantijskim običajima ratovanja.  On, naravno, pokušava da tu svježu vojsku pridobije u svoje redove protiv Turaka, ali njegova pozicija ostaje jednako delikatna kao i prije njihovog dolaska, jer su nove vojske mnogo brojnije i mnogo bolje opremljene nego njegove vlastite trupe i njihov cilj nije pokoriti Turke za spas Vizantije, nego osvojiti Jerusalem i ostale teritorije per se.  Osim toga, među ovim trupama su se našli i tradicionalni neprijatelji Vizantije, Normani, a među njima i Bohemond od Tarente.  Neprestano tražeći načina da dođe u njihovu milost, Aleksije se preispituje nije li ovaj križarski rat mnogo veća opasnost po njegovu vladavinu od turske opasnosti.

 


Politička kriza na Bosforu

Konstantinopol (na slici) je neprestana žrtva unutrašnjih problema:  dinastijska suparništva onemogućavaju suverenu da ima jaku vlast.  Tako se i Mihajlo V suočava sa ustankom iz 1042. godine. 


Taktički manevri i diplomatski savezi

Car Roman III Argirčki (1028-1034) prima arapsku delegaciju.  Suočivši se sa turskom ekspanzijom, Vizantija se nada da će naći podršku i među arapskim emirima i među zapadnjačkim krišćanima.


Aleksije I Komnen, obnavljač autoriteta

Uspijeva preurediti državu zahvaljujući porodičnoj moći, centraliziranoj politici i podršci naroda.  Pod njegovom vladavinom (1081-1118), ekonomija cvjeta (u prilogu:  zlatni dukat).  


Normani se ne šale

Po povratku sa hodočašća u Svetu zemlju oko 1016. godine, četrdesetak vitezova nalaze da su Saraceni zauzeli Salerno te brže bolje tjeraju njihove vojske sa Sicilije.


 Sučeljavanje Vizantijaca i Turaka Seldžuka

Godine 1046., Turci postaju vladari Irana.  Do 1055. godine napreduju prema Siriji.  Dolazeći u kontakt s Carstvom, preuzimaju razarajuće upade u njihovu teritoriju.        


Edesa, grad razapet među brojnim okupatorom

Grad se u XI stoljeću nalazi pod vizantijskim sužanjstvom, a zatim ga 1086. godine zauzima Sulejman (vidi sliku), prije nego što kasnije postaje armenijski.  Deset godina kasnije, Baudoiun iz Burgonje mu postaje vladar.

 

 

 

1054 

Šizma između grčke i latinske crkve.

1071 

Poraz u bici kod Mancikerta od strane Turaka Seldžuka.  Normani zauzimaju Bari.

1082 

Mletačka republika dobija izuzeće od plaćanja poreza na čitavoj teritoriji Carstva,

1090-1091 

Turci Uguzi opsjedaju Konstantinopol.

 

 

Cezar 

Počasna titula koja se daju članu carske porodice

Varanzi 

Istočni plaćenici vikinškog porijekla

Paulićani 

Originalno ovaj termin označava jednu vrstu manihejizma.  U ovom kontekstu se radi o plaćeniku iz Trakije.