TUZLARIJE - D O S J E

17.12.2013.
Monitoring izvještaj obnovljenog postupka pred sudskim vijećem Višeg suda u Beogradu
Predmet Ilija Jurišić K-Po2 br. 53/2010



Tuzlarije


Bitni podaci za razumijevanje izvještaja

1. Ilija Jurišić, građanin BiH, je uhapšen 11. maja 2007. na aerodromu „Nikola Tesla“ u Beogradu, a na osnovu raspisane međunarodne potjernice i protiv njega određen pritvor.

2. Optužnica protiv Ilije Jurišića podignuta je u Beogradu 9.11.2007. godine, dva dana prije isteka zakonskog roka o pritvoru i u trenutku kada istraga nije ni okončana, čime je direktno prekršen Krivični zakonik Republike Srbije: spis je bio u Sarajevu gdje su istražni sudija Milan Dilparić, zamjenik Tužioca za ratne zločine Republike Srbije, Dragan Stanković i advokat Đorđe Dozet, na zamolnicu pravosudnih organa Srbije, u Tužilaštvu BiH saslušavali 14 svjedoka iz Tuzle

3. Bez obzira na ovaj zakonski propust optužnice je potvrđena i glavna rasprava u ovom predmetu otvorena je 22. februara 2008. godine i trajala je sve do 27.09.2009. kada je Okružni sud izrekao kaznu zatvoru u trajanju od 12 godina. Ilija Jurišić je cijelo vrijeme u pritvoru, a sudsko vijeće, bez obzira na date garancije odbrane i države BiH, u nekoliko navrata odbija prijedlog da se Jurišić brani sa slobode.

4. Do obnavljanja sudskog postupka došlo je nakon rješenja Apelacionog suda u Beogradu, a po žalbama branilaca Ilije Jurišića, oznake K Po2 5/10 od 11. 10.2010. (vidi: http://www.fondacija-ipp.ba/arhiva/sudskiprocesi.html ) o ukidanju rješenja Okružnog suda u Beogradu – Veće za ratne zločine broj KV 5/2007. od 27.9. 2009 (vidi: http://www.fondacija-ipp.ba/arhiva/PRESUDA(2).pdf)) kojim je Ilija Jurišić proglašen krivim i osuđen na 12 godina zatvora.

5. Fondacija Istina Pravda Pomirenje vršila je monitoring kompletnog sudskog postupka i pred potpuno novim sudskim vijećem Višeg suda u Beogradu – Predmet K – Po2 53/2010

6. Rasprava u ovom predmetu trajala je u periodu od 22.09.2010 do 02.12.2013. godine.

Bitna zapažanja iz rješenja Apelacionog suda koji je prvostepenu presudu ukinuo, oslobodio Iliju Jurišića i naložio obnovu postupka pred potpuno izmjenjenim sastavom sudskog vijeća

Iz dispozitiva rješenja Apelacionog suda, kojim je prvostepena presuda ukinuta, nameću se slijedeći stavovi i konstatacije o propustima postupajućeg prvostepenog sudskog vijeća jer nije, van svake razumne sumnje, odgovrilo na slijedeća pitanja:

7. O postojanju sporazuma između predstavnika BiH i SRJ, sadržaju tog dokumenta i čime se dokazuje da je optuženi upoznat sa njegovim sadržajem

8. O postojanju sporazuma/dogovora između predstavnika lokalne vlasti Tuzle i komande Kasarne „Husinska buna“ o mirnom izlasku jedinica iz grada; kakav je sadržaj tog dokumenta i čime se može dokazati da je optuženi upoznat sa njegovom sadržinom

9. Sudsko vijeće Apelacionog suda je zbog toga pismeno zatražilo od Ministarstva odbrane Republike Srbije da mu se dostavi sporazum između SRJ i BiH o mirnom povlačenju JNA sa teritorija BIH iz aprila 1992. godine

10. Istovremeno Apelacioni sud je zatražio od Generalštaba da im se dostavi njihova naredba o povlačenju jedinica sa teritorije BiH

11. Analizirajući prvostepenu presudu Apalacioni sud je konstatovao da je u obrazloženju presude prvostepeno vijeće konstatovalo „da je okrivljeni Ilija Jurišić, između ostalog, postupao suprotno ranije postignutom sporazumu između BiH i Savezne Republike Jugoslavije (SRJ) . Po mišljenju Apelacionog suda prvostepeno sudsko vijeće „nije na pouzdan i nesumnjiv način utvrdio da li je zaključen navedeni sporazum, te ukoliko jeste kakva je njegova sadržina“.

12. Sudsko vijeće Apelacionog suda je tada konstavalo da je „iz dopisa VBA Ministarstva odbrane Republike Srbije str. pov. br. 6741-4 od 28.05 2010. godine, koji je dostavljen Apelacionom sudu, a pročitan na pretresu dana 22.09.2010. godine, utvđeno da Sporazum o mirnom izvlačenju JNA sa teritorije BiH, potpisan u Skoplju aprila 1992. godine između general pukovnika Blagoja Adžića i Alije Izetbegovića nije pronađen u arhivskoj građi Ministarstva odbrane i Vojske Srbije, jer je ovaj dokument uništen u NATO bombardovanju 1999. godine“

13. Pošto ni Apelecioni sud nije mogao na nesumnjiv način utvrditi postojanje tog sporazuma prvostepenom sudu se nalaže „da na drugi način utvrdi postojanje ovog sporazuma, tako što će zatražiti podatke vezano za zaključenje istog od drugih državnih organa ili učesnika ovog sporazuma, te utvrdi činjenicu da li je okrivljeni za ovaj sporazum znao“.

14. Apelacioni sud je svojim rješenjem, takođe, konstatovao da je postupajući prvostepeni sud „nepotpuno utvrdio činjenicu koja se odnosi na satus kasarne „Husinska buna“ u Tuzli i 92. motorizovane brigade, čiji je, u kritično vreme, komandant bio Mile Dubajić“.

15. Ovakav stav Apelacioni sud temelji na ovjerenoj kopiji Naredbe Generalštaba str. pov. br. 53-3 od 11.05.1992. godine, a koja je od strane VBA - Ministarstva odbrane Republike Srbije dostavljena Apelacionom sudu dopisom str.pov. br. 6741-4 od 18.05.2010. godine. Nakon analize, Apelacioni sud je konstatovao da sadržaj Naredbe nedvosmisleno upućuje koje jedinice JNA, u skladu sa odlukom Predsjedništva SRJ o premještanju jedinica JNA sa teritorije BiH na teritorij SRJ najkasnije do 19. maja 1992. i da je među njima 64.mtbr, takozvani “pirotski bataljon“, koji je Kasarnu „Husinska buna“ napustio u večernjim satima 14.05.1992. bez ikakvog informisanja o toj radnji lokalnih organa vlasti u cilju podizanja bezbjednosnih mjera, prema ranije utvrđenim procedurama.

16. Imajući sve to na umu kao i na činjenicu da je komandant Kasarne „Husinska buna“, Mile Dubajić u prvostepenbom postupku potvrdio da je spomenuta naredba Generalštaba pismenim putem dostavljena komandantima jedinica, Apelacioni sud je konstatovalo „da je nerazjašnjeno da li se napred citirana naredba o premeštanju pripadnika JNA odnosila i na jedinicu pukovnika Mileta Dubajića, te zašto je i pod kojim okolnostima doneo odluku da se povuče iz kasarne upravo 15.05.1992. godine“

17. Apelacioni sud je, takođe, konstatovao da prvostepeno vijeće, analizirajući odluku Mileta Dubajića da se iz kasarne evakuiše 15.05.1992. u 19 sati „nije u potpunosti utvrdio i razjasnio činjenično stanje koje se odnosi na sporazum između predstavnika civilne i vojne vlasti Tuzle i komandanta kasarne, pukovnika Dubajića“.

18. U vezi sa prethodnim, Apelacioni sud je podsjetilo na iskaze svjedoka Mileta Dubajića o razgovorima vođenim u jutarnjim satima 15.05. 1992. sa predstavnicima grada Tuzle u zgradi Doma JNA, te iskaze svjedoka Envera Delibegovića, Selima Bešlagića, Jasmina Imamovića, Benjamina Fišekovića i Mehe Bajrića, koji su tog 15.05.1992. razgovarali sa pukovnikom Dubajićem i u Kasarni.

19. Apelacioni sud je u svom rješenju konstatovao „da prvostepeni sud nije na pouzdan i nesumnjiv način utvrdio da li je odluka komandanta kasarne da se evakiše kasarna upravo 15-og rezultat postignutog sporazuma o mirnom izvlačenju i sa kim je isti dogovoren, a na šta se osnovano ukazuje i u žalbama branilaca okrivljenog“

20. Bitana je i stav Apelacionog suda da činjenica na koju se pozvao prvostepeni sud da je Ilija Jurišić bio član Operativnog štaba SJB „nije dovoljna za činjenični zaključak da su okrivljenom bili poznati eventualni sporazumi, između JNA i BiH o mirnom povlačenju JNA sa teritorije BiH na teritoriju SRJ, te između komande kasarne i organa vlasti Tuzle“.

21. U nastavku Apelacioni sud takođe dovodi u pitanje i postojenje prefidnog plana za napad na kolonu koja napušta grad. Konstatovao je da je perfidni plan akt kojim se ulijeva povjerenje protivniku da u njega povjeruje, a onda se izigra. Apelacion sud je u vezi s tim utvrdio da „prvostepeni sud nije na dovoljno pouzdan način utvrdio činjenicu da je kod komande JNA postojalo poverenje da će mirno napustiti kasarnu i mirno izaći iz Tuzle. Ovo se posebno ističe zbog činjenice da se u vojnoj koloni zajedno sa pukovnikom Dubajićem nalazio i Enver Delibegović (zamenik komandanta TO Tuzla), kao garancija, što uopravo ukazuje na postojanje nepoverenja između ove dve strane“.

22. O stepenu nepovjerenja svjedočio je u sudu komandant Mile Dubajić potvrdivši da Kasarnu i grad prvi napušta u oklopnom vozilu tipa „praga“, a da oficire bezbjednosti raspoređuje da čuvaju njegovu suprugu. Zbog toga se i dogodilo da je u trenutku izbijanja incidenta na Brčanskoj Malti komandant udaljen 10 kilometara u pravcu Bijeljine.

23. To nepovjerenje se potvrđuje i konstatacijom vještaka prof.dr. Slobodana Jovičića koji je analizirao video-snimak sukoba na Brčanskoj Malti i utvrdio da je između prvog kratkog rafala i drugog kratkog rafala proteklo 593 milisekunde i da se ta razmjena vatre događa na kratkom rastojanju od 15 do 20 metara – što je, po procjeni vještaka, bilo gledanje oči u oči aktera razmjene tih rafala, pa ko prvi opali. Apelacioni sud je ocijenio da i ovaj podatak potvrđuje postojanje nepovjernja kod obje strane.

24. Unaprijed pripremljen plan za napad. O ovoj konstataciji iz obrazloženja prvostepenog suda Apelacioni sud zauzima slijedeći stav da se „ne može prihvatiti zaključak prvostepšenog suda s obzirom na okolnost da je Operativni štab Službe javne bezbjednosti zadatke realizovao na osnovu odluke Kriznog štaba, te da su, u skladu sa naređenjem Kriznog štaba Predsjedništva Skupštine opštine Tuzla str. pov. br. 03/11-20/92 od 04.05.1992. postavljene prepreke i zapreke u vidu ježeva i krstila, oklopnog vozila i džakova sa pijeskom koje su kritičnom prilikom zaposjednute“. Zbog toga je Apelacioni sud izričit da sve to „ne može predstavljati dovoljan i pouzdan način o utvrđivanju činjenice o postojanju perfidnog plana“

25. Apelacioni sud je, takođe, konstatovao „da prvostepeni sud nije u potpunosti utvrdio relevantnu činjenicu da li je kritičnom prilikom bilo pucnjave i na drugim lokacijama osim u neposrednoj blizini Brčanske Malte... pa se u tom slučaju radi o nepotpuno utvrđenom činjeničnom stanju“

26. Apelacioni sud je, takođe, ocijenio osnovanu primjedbu odbrane da prvostepeni sud „nije utvrdio činjenicu kada je u odnosu na prve pucnje, koje registruje snimak sa Brčanske Malte, okr. Jurišić prenio radio vezom naredbu Meše Bajrića, tj. da li pre ili kasnije...“

27. Apelacioni sud je svojim rješenjem odbacio i stav postupajućeg vijeća i utvrdio da se „ne može prihvatiti ovakav činjenički zaključak suda“ da je bez obzira na neutvrđeni tekst naredbe prihvatio stav da je naredba izdata i da se to može „zakljkučiti iz redosleda događaja“

28. Iz svega izvedenog Apelacioni sud je konstatovao da se radi o „odlučnim činjenicama“ i zbog toga naglasio da je zbog nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja „nužno ukinuti prvostepenu presudu i predmet vratiti prvostepenom sudu na ponovno suđenje, pred potpuno izmenjenim većem. U ponovnom postupku će prvostepeni sud postupati po primedbama iznetim u ovom rešenju...“

29. Na kraju Apelacioni sud ističe da će prvostepeni sud tek po postupanju po primjedbama iznesenim u njegovom rješenju biti u mogućnosti da nakon „pravilno i potpuno utvrđenog činjeničnog stanja biće u mogućnosti da donese valjanu i na zakonu zasnovanu odluku“

Bitna zapažanja tokom obnovljenog postupka i usmenog izricanje nove presude zatvora u trajanju od 12 godina u predmetu
K-Po2 br.53/2010

Iako još nema pismenog otpravka presude, analiza događanja u sudnici tokom obnovljenog postupka i iz usmenog obrazloženje izrečene kazne zatvora, nameće se jednostavan zaključak da je sudsko vijeće Višeg suda u Beogradu u ponovljenom sudskom postupku protiv Ilije Jurišića samo formalno postupilo po rješenju Apelacionog suda, ne odgovorivši, van svake razumne sumnje, ni na jedno od ključnih primjedbi Apelacionog suda.
O tome svjedoče slijedeći elementi.

30.Analiza postupka, a na osnovu usmene izreke presude u ponovljenom
postupku, van svake razumne sumnje, potvrđuje da je tokom obnovljenog postupka načinjena ozbiljna povreda prava optuženog na pravično i fer suđenje što, uz ostalo, podrazumijeva okončanje sudskog postupka u razumnom vremenskom roku (Član 6. Evropske konvencije o ljudskim pravima i temeljnim slobodama, Rim 4.12.1950). Iz prakse Suda za ljudska prava u Strazburu vidi se da je ovaj sud do sada uvijek utvrdio povredu prava na suđenje u razumnom roku kada je kompletan proces, uključujući sve pravne radnje, duži od 5 godina.
U slučaju Ilije Jurišića suđenje, čiji se kraj još ne nazire, već traje 6, 5 godina u što su uključene i 3, 5 godine pritvora.
31.Van svake razumne smunje, iz ponašanja sudskog vijeća u obnovljenom postupku, može se konstatovati i selektivan odnos prema svjedocima. Tačka „d“, člana 6. Evropske konvecije osigurava tretman svjedoka odbrane na isti način kao i svjedoka optužbe. U slučaju Ilije Jurišića to se nije dogodilo, jer je sudsko vijeće, objašnajvajući presudu, jasno stavilo do znanja da iskazima svjedoka odbrane ne vjeruje dok u potpunosti vjeruje iskazima svjedoka tužilaštva čak i onda kad se ti iskazi kose sa izvedenim materijalnim dokazima.

32.Obrazlažući presudu predsjednik sudskog vijeća u obnovljenom postupku, Dragan Mirković, je jasno rekao da će pismeno obrazloženje biti preuzeto iz obrazloženja presude koju je Apelacionu sud ukinuo. Nevjerovatno, ali istinito.Ovakvo pravno nasilje i otvoreno suprotstavljanje drugostepenom sudu može se samo objasniti činjenicom da je predsjednica sudskog vijeća (Vinka Beraha Nikičević), čiju je presudu Apelacioni sud ukinuo, unaprijeđena i postala je šef Odjeljenja za ratne zločine Višeg suda u Beogradu. Dakle, novo sudsko vijeće je njoj bilo potčinjeno, ona ga je imenovala. Na drugoj strani, predsjednik sudskog vijeća Apelacionog suda u Beogradu (Siniša Važić), koje je ukinulo prvostepenu presudu i jasno definisalo obaveze potpuno novom sudskom vijeću, izgubio je status predsjednika Odjeljenja za ratne zločine Apelacionog suda, a vraćen je na tu poziciju naredbom novog predsjednika Apelacionog suda u aprilu 2013. U junu ove godine predsjednik Republike Republike Srebije, Tomislav Nikolić, imenovao je Sinižu Važića za svog izaslanika u Reginalnoj ekspertskoj grupi REKOM

33.Ignorantski odnos postupajućeg sudskog vijeća u obnovljenom postupku spram jasnog naloga Apelacionog suda ilustrira i njegovo odbijanje da se u spis uvedu ključni dokumenti o kojima je raspravljao i Apelacioni sud kada je ukinuo prvostepenu presudu

34.U vezi sa tim Apelacioni sud primjećuje da je prvostepeni sud propustio da na direktan ili indirektan način utvrditi postojanje sporazuma između JNA i BiH o mirnom povlačenju JNA sa teritorije BiH, njegovu sadržinu i na osnovu čega se izvlači zaključak da je sa sadržajem tog sporazuma upoznat Ilija Jurišić.
Prvostepeni sud to nije učinio, a taj DOKUMENT NE POSTOJI

35.Iste radnje trebalo je preduzeti u vezi sa navodnim sporazum između komande Kasarne “Husinska buna“ i vlasti Tuzle o mirnom izmještanju.
DOKUMENT NE POSTOJI, A U SUDNICI KOMADNAT KASARNE POTPUKOVNIK MILE DUBAJIĆ PRIZNAO DA JE ON DONIO ODLUKU O IZMJEŠTANJU 15.5.1992 U VEČERNJIM SATIMA

36.Odbijen je i prijedlog odbrane da se u spis uvede i Izvještaj Generalnog sekretara UN, Butrosa Butrosa Galija, kojeg je podnio Savjetu bezbjednost i u kome se eksplicitno tvrdi da su postojali razgovoru u Skoplju između BiH i JNA, ali da nikakav dogovor/sporazum nije postignut.
DOKUMENT POSTOJI

37.Odbijen je i prijedlog odbrane da se u spis uvede presuda Suda u Westminsteru – London – Engleska (Republika Srbija protiv Ganića) u kome sudsko vijeće konstatuje da su iskazi pravnog zastupnika Srbije (zamjenik tužioca za ratne zločine Milan Petrović) nepouzdani i da njima sud ne vjeruje. I tu je ponovljena priča o navodnom uništetnju sporazuma prilikom bombardovanja. Isti čovjek zastupa optužnicu u predmetu Jurišić. Dokument je bio predmetom analize Apelacionog suda.
PRESUDA POSTOJI

38.Odbijen je i prijedlog odbrane da se u spis uvede i zajedničko pismo tadašnje ministrice pravde Republike Srbije, Snežane Malović, i tužioca za ratne zločine, Vladimira Vukčevića, u kome u ime države Srbije informišu sud u Westminsteru- London (Engleska) i definišu sukobe u BiH do 19. maja 1992. kao međunarodni oružani sukob u kome sudjeluje i Vojska SRJ.
DOKUMENT POSTOJI

39.Veoma je indikativno uporno tvrđenje tužioca kada definiše sukobljene strane 15. maja 1992. na Brčanskoj Malti. Po njemu oni koji su štitili grad su pripadnici „muslimansko-hrvatskih oružanih snaga“, a oni koji su napuštali Kasarnu „Husinska buna “ su pripadnici JNA.

40. Sramotno je da te kvalifikacije prihvata i sudsko vijeće iako je jasno da one pripadaju vokabularu nacionalističke Srbije i ne samo to – u suštoj suprotnosti je kvalifikacija o „muslimansko-hrvatskim oružanim snagama“ sa dokumentima koje sud ima u posjedu.

41.Snage koje su štitile grad pripadaju SJB Tuzla – dakle redovni i rezervni sastav policije Ministarstva unutrašnjih poslova međunarodno priznate države Republike Bosne i Hercegovine i sa nacionalnom strukturom koja je odgovarala nacionalnoj strukturi stanovništva tadašnje Tuzle. I o tome sud ima dokumente.

42.Snage koje se izvlače 15.05.1992. nikako ne mogu predstavljati jedinice JNA, jer ta vojska je odlukama Skupštine SRJ 27. aprila 1992. transformisana u Vojsku SRJ.
43.Treba objektivno sagledati i Naredbu Generalštaba te vidjeti da se u njemu jasno precizira premještanje iz BiH (Tuzla) bataljona 4. motorizovane brigade, takozvanog „pirotskog bataljona“, iz Tuzle u garnizon Pirot

44.Nigdje se u toj Naredbi ne spominje 92. mtbr brigada, a u suštini iskazima svjedoka u sudnici, pa i samog komandanta je potvrđeno da je ta jedinica već izmještena na širi lokalitet planine Ozren, a da su u Kasrni ostali dijelovi mnogih drugih jedinica- uglavnom rezervisti sa Ozrena i Majevice . Namjerna zamka se krije i u činjenici da je pukovnik Mile Dubajić istovremeno komanmdant te brigade, ali i komandant Kasarne „Husinska buna“.

45.Sudsko vijeće ne želi da definiše jedinice, odnosnio definiše ih pogrešno, koje napuštaju Tuzlu 15.05.1992. I komandant Mile Dubajić i mnogi svjedoci su u sudnici potvrdili da tu nije bilo organizovanih jedinica nego njihovi dijelovi zaduženi za evakuaciju. Takođe su mnogu svjedoci, pripadnici tih jedinica, pred sudom svjedočili o opštem rasulu, opijanju, nekontrolisanoj pucnjavi kao i to da nije bilo nikakve efeketivne komande nad tom vojskom.O tome najbolje svjedoči samovoljna odluka grupe rezervista sa Ozrena da sa nekoliko vozila natovarenih naoružanjem i materijalno tehničkim sredstvima izađu iz Kasarne u pravcu Ozrena, ali ih je policija oko 14 sati na raskrsnici Brčanska Malta zaustavila i vratila u Kasarnu.

46.Sudsko vijeće nije se potrudilo da odgovori na pitanje zašto se Kasarna „Husinska buna“ nije, kao i ostale jedinice izvukla iz Tuzle. Jedno od objašnjenja je u činjenici da je 12. maja, dakle 3 dana prije događanja na Brčanskoj Malti, u Banjaluci formirana Vojska Republike Srpske za čijeg je komandanta postavljen Ratko Mladić, danas na optuženičkoj klupi Tribunala u Hagu.

47. Odgovor na to pitanje, postavljeno i tokom sudskog postupka, (zašto Dubajić nije izmjestio Kasarnu), u sudnici je ponudio pukovnik Milan Stublinčević, načelnik Štaba 17. Korpusa, kada je rekao da mu to nije poznato, ali da može predpostaviti da je Dubajić čekao naređenja od Radovana Karadžića i Ratka Mladića.

48.Da se van svake razmne sumnje može izvesti takav zaključak svjedoče činjenice izvedene na sudu da se materijalno-tehnička sredstva i ljudstvo, osim „pirotskog bataljona“, ne izvlaće na teritoriju SR Jugoslavije, kako je glasila Naredba Generalštaba, nego na šire područje planine Majevice u to vrijeme pod kontrolom SDS-a, a sada entitetski teritorij Republike Srpske.

49.Takav zaključak se, van svake razumne sumnje, može izvesti i na osnovu činjenice da je dan-dva nakon sukoba na Brčanskoj Malti od 15.maja 1992. pukovnik Mile Dubajić, komandant jedne od tri majevičke brigade Vojske Republike Srpske. Ovdje je i odgovor na pitanje zašto Dubajić nije ranije izmjestio Kasarnu „Husinska buna“
50. Sudsko vijeće je, prema usmenom objšnjenju izrečene presude, nije povjerovalo svjedocima odbrane – policjacima koji su bili direktni sudionici razmjene vatra na Brčanskoj Malti i neki od njih ranjeni. Svi su pred sudom potvrdili da su na vatru odgovorili vatrom i da o tome nisu dobili nikakvu naredbu, jer nije bilo način da se ta naredbe prenese do njih. Policajci su na pucnjavu iz vojne kolone odgovorili vatrom spašavajući vlastite živote, ali i života građana. A sadržaj naredbe, od koje sudsko vijeć bježi, bez obzira što njen sadržaj potvrđuje onaj koji je izdaje – načelnik SJB, a radio vezom prenosi Ilija Jurišić, glasila je: NA VATRU ODGOVORI VATROM!

ZAKLJUČAK: Sve ovo govori o ogromnom uplivu politike u predmetu Ilija Jurišić i da je postupajuće sudsko Višeg suda u Beogradu učinilo sve da ne dođe do istine, preciznije – da prikrije istinu.
Jednostavnim riječnikom kazano, u obnovljenom postupku novo sudsko vijeće se oglušilo o stavove Apelacionog suda i činjenično stanje utvrdilo na osnovu nepostojećih dokumenata.

Sinan Alić, predsjednik
Fondacije Istina Pravda Pomirenje

Priredio(la):