TUZLARIJE - VIJESTIFondacija «Istina-Pravda-Pomirenje» Izmjenjena krivična prijava Fondacija «Istina-Pravda-Pomirenje» u prostorijama Hotela Tuzla danas je održala konferenciju za novinare, na kojoj je predsjednik Fondacije Sinan Alić prezentovao Izmjenjenu krivičnu prijavu protiv oficira JNA i Vojske Republike Srpske. Uključeni su svi zločini počinjeni u Tuzli od 15. maja 1992. (Brčanska Malta) do kraja rata. Ovom krivičnom prijavom obuhvaćeno je 9 oficira JNA (kasnije Vojske Republike Srpske) među kojima su dva visokopozicionirana generala u tadašnjem Generalštabu JNA. Prisutnima je prvi put predočena kompletna obdukcijska dokumentacija izvršena u UKC Tuzla, 22.5.1992. na 32 leša.  Analizom obdukcijske dokumenatcije tačno se vidi kako je neki pripadnik kolone JNA-a nastradao. Najčešće se radilo o pogibiji usljed ekspolozije. Treba napomenuti da se sama Fondacija, bavi istraživanjem svih u ratu počinjenih krivičnih dijela, tako da je poželjno da svi koji znaju neke podatke, posjeduju konkretne dokumente ili sl. kontaktiraju Fondaciju radi utvrđivanja istine i eventualnog podizanja optužnice. Sam dokumenat Krivične prijave je izmijenjen jer su naknadno došli do još podataka koji su sada uvrštni a o čemu se radi pročitajte u nastavku.
Predsjednik Fondacije Sinan Alić, kratko se dotakao i slučaja «Jurišić» te rekao da je uz Stevana Protića angažovan i advokat Đorđe Dozet. Danas je u Beograd u posjetu Jurišiću otputovala i prva delegacija od tri člana iz Tuzle. Radi se o Nadi Mladini, Mirnesu Ajanoviću i Slađanu Iliću. Oko mjesec dana, kako su građani Tuzle, vjerovatno primijetili, snima se film o Brčanskoj Malti, događajima vezanih za 15.maj 1992. godine, koji bi trebao pružiti objektivniju sluku onima, koji iz bilo kojih razloga ne znaju istinu vezanu za 15. maj 1992. godine. Film je rađen na osnovu prikupljene dokumentacije i izjava svjedoka. Premijera filma, planirana je za petak na trgu ispred stare zgrade opštine u 20, 00 a emitovanje na Federalnoj TV je zakazano za 10.09. u 20, 05. 1. TUŽILAŠTVO BiH Sarajevo 2. KANTONALANO TUŽILAŠTVO Tuzla Fondacija «Istina-Pravda-Pomirenje» iz Tuzle podnosi IZMJENJENU I DOPUNJENU KRIVIČNU PRIJAVU Protiv: 1. Veljka Kadijevića, generala-armije, saveznog sekretara za narodnu odbranu SFRJ 2. Blagoja Adžića, general-pukovnika, načelnika Generalštaba Oružanih snaga SFRJ (JNA) i zastupnika Saveznog sekretara za narodnu odbranu 3. Milutin Kukanjac, general-pukovnika, komandant II vojne oblasti JNA sa sjedištem u Sarajevu 4. (....) Prašević, general, načelnik štaba II vojne oblasti JNA 5. Milan Nedeljkovića, general-majora, komandanta 17. koprpusa JNA sa sjedištem u Tuzli, a potom u Ugljeviku 6. Novice Simića, starješine JNA, a potom general-majora i komandanta Istočno-bosanskog korpusa Vojske Republike Srpske 7. Mileta Dubajića, potpukovnik JNA, rođenog u Zrenjaninu sa boravištem na nepoznatoj adresi u Republici Srbiji, prije rata bio na službi u Tuzli kao komandant Kasarne «Husinska buna», a u periodu od 1992. do 1993. komandovao jedinicama JNA, a potom Vojske Republike Srpske u zoni majevičkog ratišta – komandant Operativne grupe «Majevica». 8. Momira Zeca, oficira JNA, a potom komandant Majevičke brigade Istočno-bosanskog korpusa Vojske Republike Srpske sa nepoznatom adresom prebivališta. 9. Veljka Brajića, načelnik Štaba i zamjenik komandanta 92. mtbr. JNA, a potom oficira Vojske Republike Srpske, sa prebivalištem na nepoznatoj adresi u Doboju. Zbog osnova sumnje da su počinili slijedeća krivična djela: 10. Krivično djelo ratni zločin protiv civilnog stanovništva 11. Krivično djelo povrede zakona i običaja rata 12. Krivično djelo zločin protiv čovječnosti 13. Ratni zločin protiv ratnih zarobljenika 14. Krivično djelu upotreba nedozvoiljenih sredstava borbe 15. Krivično djelo izazivanje opšte opasnosti 16. Krivično djelo povrede parlamentara Opšti navodi 17. Tuzla je sve do pred agresiju predstavljala kulturni, industrijski, obrazovni, zdravstveni centar sjeveroistočne Bosne. Grad je smješten u dolini omeđenoj obroncima planine Majevice. Istorija grada seže daleko u prošlost. Tuzla je predstavljala snažan industrijski grada u okvirima bivše Jugoslavije i predstavljala je prosperitetnu višenacionalnu zajednicu čija memorija nije zapamtila međunacionalne sukobe ni u teškim danima Drugog svjetskog rata. 18. Prema popisu stanovništva od 1991. godine Tuzla (podaci za područje opštine) je imala 131.860 stanovnika čija je nacionalna struktura bila slijedeća: Muslimani/ Bošnjaci 48 odsto, Srbi 15 procenata, Hrvati 16 odsto, a Jugosloveni i ostali 21 procenat. Cijelo vrijeme rata 1992- 1995. Tuzla je sačuvala međunacionalnu toleranciju svojih građana o čemu svjedoče i brojna međunarodna priznanja. 19. Rat u Sloveniji i Hrvatskoj učinio je političko-bezbjednosnu situaciju u BiH, veoma složenom. U Bijeljini se, 19.9. 1991. godine, formira Autonomna regija sjeveroistočne Bosne (kasnije zvana SAO Semberija i Majevica) „ KAO NEODVOJIVI DIO SFRJ I SASTAVNI DIO FEDERALNE JEDINICE BiH KOJA ĆE SE PRIPOJITI JUGOSLAVIJI“. Odluka SDS-a o proglašenju SAO Semberije i Majevice, uz sve druge razloge, bila je neposredan povod da Predsjedništvo BiH 19. 9.1991. godine donese odluku o mobilizaciji cjelokupnog rezervnog sastava milicije, nakon čega je uslijedila naredba ministra MUP-a BiH, o mobilizaciji cjelokupnog rezervnog sastava milicije, od 20.9.1991. godine. CSB i Stanica javne bezbjednosti Tuzla, postupile su po toj naredbi i izvršili mobilizaciju rezervnog sastava MUP-a. 20. Pred kraj 1991. jedinice JNA sa rezervistima iz Crne Gore i Srbije napale su selo Ravne, a 9. januara 1992. godine Radovan Karadžić je proglasio Srpsku Republiku Bosnu i Hercegovinu. 21. Dana 28.2.1992. godine donesen je Ustav Srpske Republike, kada je i suspendovan Ustav i svi zakoni BiH i formirani policija i služba platnog prometa ove paradržavne tvorevine. Radovan Karadžić i njegovi saradnici su jednostrano odlučili o svojoj republici unutar Republike BiH, odredili joj teritoriju, i u taj teritorij uključio područje opštine Tuzla. 22. Dana 3.3.1992. godine održana je osnivačka skupština „Srpske opštine Tuzla“. Osim odluke o konstituisanja ovog nelegalnog tijela donesena su: 1) Odluka o pripajanju „Srpske opštine Tuzla tzv. Srpskoj autonomnoj oblasti Semberija i Majevica 2) Odluka o teritorijalnim granicama tzv. Srpske opštine Tuzla 23. Pukovnik JNA Milohanović, koji je bio zamjenik generala Save Jankovića, komandanta 17. korpusa JNA, prvih dana maja 1992. godine, isto rješenje je predložio predsjednicima skupština opština, i predsjednicima izvršnih odbora Tuzle, Lukavca, Živinica, Gračanice itd, kao uslov da JNA potpiše sporazum o sigurnosti građana ovih općina. Prijedlog rješenja kojeg permanentno nudi komanda 17. korpusa JNA je de fakto i ultimatum koji se postavlja civilnim organima vlasti tuzlanskog bazena. 24.Tuzla je u proljeće 1992. godine bila u totalnom okruženju jedinica JNA, paravojnih jedinica Srpske demokratske stranke, paravojnih formacija iz Srbije kao što su Arkanovi «Tigrovi», «Beli orlovi» Šešeljevi četnici i jedinice Vojske Republike Srpske u osnivanju. Zločini tih vojski nad civilnim stanovništvom već su izvršeni u selu Ravno, Bijeljini, Zvorniku, Brčkom, Bratuncu, Sarajevu, Foči, Vlasenici, Višegradu, Goraždu, Bosanskom Šamcu i drugim mjestima, o čemu postoje pravosnažne presude Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju u Hagu. To je i vrijeme aktivnog djelovanja jedinica JNA u sadejstvu sa paravojnim snagama lokalnih Srba po hrvatskim gradovima Vukovar, Dubrovnik, Zadar… 25. Odlukama Skupštine Srpskog naroda u Bosni i Hercegovini, održane 12. maja 1992. u Banjaluci, formirana je Vojske Republike Srpske, a za njenog komandanta je postavljen general-major Ratko Mladić. Ta paradržavna skupština donijela je Odluku o strategijskim ciljevima srpskog naroda u Bosni i Hercegovini koja u cijelosti glasi: «Strateški ciljevi, odnosno prioriteti srpskog naroda u Bosni i Hercegovini su: 1. Državno razgraničenje od druge dve nacionalne zajednice 2. Koridor između Semberije i Krajine, 3. Uspostavljanje koridora u dolini reke Drine, odosno eliminisanje Drine kao granice između srpskih država, 4. Uspostavljanje granice na rekama Uni i Neretvi, 5. Podela grada Sarajeva na srpski i muslimanski deo i uspostavljanje u svakom od delova efektivne državne vlasti, 6. Izlazak Republike Srpske na more» Ova odluka pod brojem 02-130/92 od 12.- maja 1992. godine objavljena je u Službenom glasniku Republike Srpske tek 26. novembra 1993 u broju 22 na strani 866. O značaju strateških ciljeva svjedoče diskusije odgovornih rukovodilaca pobunjenih Srba na Skupštini održanoj 12. maja 1992 u Banjaluci. O tome Radovan Karadžić kaže: «Srpska strana u Bosni i Hercegovini, Predsjedništvo, Vlada, Savjet za nacionalnu bezbjednost koje smo formirali donijela je strateške prioritete srpskog naroda, odnosno strateške ciljeve srpskog naroda, od kojih je prvi strateški cilj razdvajanje od druge dvije nacionalne zajednice, državno razdvajanje. Drugi strateški cilj je, čini mi se, koridor između Semberije i Krajine. Nema Krajine, nema Bosanske Krajine, nema Srpske Krajine, nema saveza srpskih zemalja, ukoliko ne ostvarimo taj koridor koji će nas dobro integrisati, koji će nam omogučiti nesmetan protok iz jednog dijela naše države u drugi». A našto su sve bili spremni tadašnji predstavnici takozvane Skupštine srpskog naroda u BiH najbolje ilustruje diskusija dr Dragana Kalinića koji na toj banjalučkoj sesiji izjavljuje: «Ja moram odmah reći, poznavajući ko nam je neprijatelj, u kojoj mjeri je on perfidan i u kojoj mjeri mu se može vjerovati sve dotle dok se on fizički ne uništi i ne slomije, što podrazumijeva, naravno i eliminisanje i likvidaciju njegovih ključnih ljudi. Ja se odmah opredjeljujem za ovu prvu opciju, ratnu opciju… Oni koji budu planirali operaciju Sarajeva, oslobađanja Sarajeva ili uništenje žive neprijateljske sile u Sarajevu, moraju da planiraju šta će sa zdravstvenim objektima. I odmah da vam kažem, ako će Vojna bolnica pasti u ruke neprijatelju, onda sam ja za to da se Koševska bolnica uništi i da neprijatelj nema gdje da se liječi». 26. Pošto je realizacije tačke 2. strateških ciljeva podrazumijevala koridor koji ide preko Tuzle i koji je sve do 15. maja 1992. bio u funkciji povezivanja tzv. srpskih krajina i kojim su dnevno prolazile stotine vojnih vozila sa opremom, naoružanjem i ljudstvom u oba pravca, vojno i političko rukovodstvo pobunjenih bosanskih Srba je veoma brzo (15. maja 1992) prišlo realizaciji važnog strateškog cilja koji je podrazumijevao vojno osvajanje Tuzle. 27. Komandne strukture JNA, u pokušajima da izvrše pritisak na civilno rukovodstvo grada i šire tuzlanske regije, permanetno nastavljaju sa ultimativnim zahtjevima. O tome svjedoči transkript presretnutog telefonskog razgovora između majora JNA, Tomislava Pračara, i predsjednika Skupštine opštine Tuzla, Selima Bešlagića, (početak maja 1992) u kome Pračar postavlja ultimatum: „.. sa tim svojim saradnicima u opštinama o kojima si govorio proglasite bre neku autonomiju i izjavite da želite živjeti u Jugoslaviji“. 28.Tokom realizacije trećeg strateškog cilja («Uspostavljanje koridora u dolini rijeke Drine, odnosno eliminisanje Drine kao granice između srpskih država») došlo je do masovnih ubijanja i protjerivanja nesrpskog civilnog stanovništva u Podrinju i u Semberiji. Većina protjeranih civila našla je svoje utočište u Tuzli. Do 12. maja 1992. Tuzla je prihvatila i zbrinula više od 25.000 prognanih ljudi. Do kraja rata Tuzla je prihvatila i zbrinula više od 200.000 prognanika među kojima je najviše bilo onih iz Podrinja i Semberije. Ovo je iziskivalo ogromne napore oko obezbjeđenja ishrane, smještaja i zdravstvene zaštite protjeranog stanovništva što je ukupnu situaciju u okruženom gradu učinilo još dramatičnijom. 30.Ustrojstvom Glavnog štaba Vojske Republike Srpske za komandanta Istočno-bosanskog korpusa, čija je zona odgovornosti poklapala područje Semberije i Majevice, postavljen je general-major Novica Simić. Istočno-bosanski korpus je imao sjedište u Bijeljini i nastao je transformacijom komandi i jedinica 17. korpusa JNA čija je komanda bila u Tuzli, a koja se 7. maja izmjestila na ratnu lokaciju u Ugljevik. 31. .Istočno-bosanski korpus bio je važan dio Vojske Republike Srpske, kojom su komandovali Ratko Mladić, kao komandant Glavnog štaba i Radovan Karadžić, u prvoj fazi predsjednik Predsjedništva Srpske Republike Bosne i Hercegovine, a kasnije predsjednik Republike Srpske i vrhovni komandant njenih oružanih snaga. 32 .U periodu od 15. maja 1992., kada su jedinice JNA (od 12. maja transformisane u Vojsku Republike Srpske) i paravojne formacije realizovale planirani napad na Tuzlu, jedinice Istočno-bosanskog korpusa Vojske Republike Srpske, posebno one razmještene u rejonu Majevice, permanentno su provodile vojnu strategiju djelovanja artiljerijskih oružja po gradu Tuzli. Osnovi sumnje 33. U periodu od 15.05.1992. pa do 25.08.1995. Tuzla je tučena sa 1420 projektila raznih vrsta i kalibara. Oko 90 odsto tih projektila ispaljeno je sa lokaliteta Majevica, a ostalih 10 odsto sa lokaliteta Ozren. 34. Tuzla je u tom periodu granatirana minobacačima 120 mm; haubicama 105mm, 122 mm i 155 mm; topovima 76 mm, 85 mm i 130 mm; tenkovima i raketama zemlja-zemlja tipa «Volhov», ali i kasetnim projektilima. 35. Većina projektila je ispaljivana sa Majevice – lokaliteti Ostojići, Cviljevina, Makin stan, Površnice, Ploče, Modrašnica, Kapljevac, Greda. Tenkovi su uglavnom djelovali sa puta koji povezuje Površnice sa Modrašnicom. Put se nalazi oko 10 km sjeveroistočno od centra Tuzle, na nadmorskoj visini između 600 i 700 metara što je oko 350 do 400 metara iznad Tuzle. Upravo projektilima iz tenkova sa ovog lokaliteta djelovalo se 2.12.1992 oko 12, 30 časova po mjesnim zajednicama Slatina i Batva. Tom prilikom ubijeno je 10, a ranjen 31 civil. 36. Na urbano područje grada Tuzle -naselja Batva, Bukinje i Kužići –palo je i nekoliko kasetnih projektila koji su ispaljeni sa Majevice. 37.Način granatiranja Tuzle kao i vrste ispaljenih projektila ukazuju na osnovni cilj agresora, a to je usmrtiti i raniti što veći broj civilnog stanovništva. Haubički, topovski i tenkovski projektili kojima je najčešće tučena Tuzla pripadaju skupini parčadno-rušećih projektila koji se nakon aktiviranja, zavisno od kalibra i kvaliteta čelika, rasprskavaju u prosjeku na 1000 do 1.500 parčadi od kojih oko 25 procenata ima ubitačno dejstvo. 38.Opasnost djelovanja ovakvim projektilima se uvećava zbog toga što padaju na čvrstu – asfaltnu podlogu koja nije bila u stanju da apsorbuje dijelove ubitačnih parčadi. 39.Da je granatiranje Tuzle predstavljalo sistematsko terorisanje stanovništva svjedoči i činjenica da je agresor često primjenjivao metodu ispaljivanja samo po jednog projektila u nepravilnim vremenskim razmacima od 45 do 60 minuta. Zna se da je prvi projektil najopasniji i od njega civili u urbanim zonama masovno stradaju. 40. Od ukupnog broja projektila kojim ja gađana Tuzla samo 5 odsto odnosi se na selektivno djelovanje po lokalitetu Kasarne u Solini, industrijskoj zoni i releju na Ilinčici. Ostalih 95 odsto projektila ispaljeno je na urbano područje opštine. 41.Stambeni objektu u naselju Mandići gađani su (24.11.1994. godine oko 5, 20 do 23, 30) čak i sa pancirnim projektilima kalibra 130 mm koji mogu da probiju armirani beton debljine pola metra. Očigledna namjera je bila načiniti što veću šteta i dodatno zaplašiti civilno stanovništvo. 42. Pancirnim projektilom kalibra 85 mm agresor je 18.04.1995. u 11, 15 časova djelovao sa Površnica (Majevica) i tom prilikom pogodio zgradu Gimnazije i dvorište Osnovne škole Centar (nekada «Albin Herljević»). 43. Na područje grada 4.12.1993. godine pala su i četri kasetna projektila čija je upotreba zabranjena međunarodnim konvencijama. Svaki od ovih projektila sadržavao je više od 20 bombica – «zvončića». Ove bombice, zahvaljujući kumulativnom lijevku, mogu da probiju čeličnu ploču debljine 2 cm, a detonacijom eksploziva rasturaju 400 čeličnih kuglica koje ubijaju i ranjavaju stanovništvo. 44.Na području opštine Tuzla, nakon djelovanja kasetnim bombama, ostalo je oko 350 neaktiviranih «zvončića» koje su demontirali i uništili pirotehničari Jedinice specijalne namjene za neeksplodirana ubojna sredstva – NUS. 45.Tokom granatiranje Tuzle sa položaja koji su bili pod neposrednom kontrolom osumnjičenih oficira ( Veljka Kadijevića, Blagoja Adžića, Milutina Kukanjca, Praševića, Novica Simić, Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić) JNA i Istočno-bosanskog korpusa Vojske Republike Srpske život su izgubila 223 civila, a lakše i teže ranjenih bilo je više od 400. Civilne žrtve su bile svih starosnih dobi, od djece rođene 1992. do penzionera; od srednjoškolaca do radnika; od domaćica do izbjeglica koje su, prognani iz svojih gradova, utočište našli u Tuzli. Ovim žrtvama treba dodati i žrtve granatiranja Tuzle sa Ozrena, što je predmetom posebne tužbe i istražnih radnji Tužilaštva Bosne i Hercegovine, jer 25. maj 1995 kada je jedna granata ubila 71 građanina Tuzle, a teže i lakše ranila 124, predstavlja najveći zločin nad civilnim stanovništvom. 46.Građani Tuzle su stradali prilikom odlaska na posao, čekajući autobuse gradskog saobraćaja, prilikom ispraćaja poginulih i umrlih (sahrane), a neki čak i u svojim kućama i stanovima. Iz navedenog je jasno da je postojao direktni umišljalj komnandnih struktura JNA i Istočno-bosanskog korpusa Vojske Republike Srpske da se izvrši masovno ubijanje i ranjavanje civilnog stanovništva Tuzle, te uništavanje stambenih, privrednih, objekata infrastrkture i drugih civilnih objekata. Zbog svega toga stanovništvo je živjelo u stalnom strahu i napetosti. 47.U nekoliko navrata granatiran je i kompleks hemijske industrije sa očiglednom, namjerom da se bezobzirnim razaranjem izazove havarija sa nesagledivim posljedicama poi civilno stanovniuštvo Tuzle i širegf regiona sjkeveroistočne Bosne i susjednih zemlaja Hrvtske, Srbije i Mađarske. Opšte poznata činjenica je bila da su u rezervoarima bile stokirane velike količine otrovnih materija, a ta činjenica je bila dobro poznata osumnjičenim licima (Informaciju o mogućim posljedicama djelovanja po kompleksu hemijske industrije Komandi 2. vojne oblasti, na ruke general-pukovnika Milutina Kukanjica, uputio je, 8.4.1992. pod brojem 01/4-7/92., Savjet za narodnu odbranu Skupštine opštine Tuzla. Tom informacijom komanda 2. vojne oblasti je informisana o količinama opasnih materija koje se nalaze stokirane u neposrednoj blizini grada: 1200 tona hlora, 500 tona propilena, 150 tona propilen-oksida, 150 tona ktilen-oksida, 350 tona lakog benzina, 350 tona toluena i 30 tona DNT-a). 48. Suprotno Ženevskim konvencijama (od 12.8 1949) artiljerija JNA, a kasnije Istočno-bosanskog korpusa Vojske Republike Srpske djelovala je i po objektima Univerzitetsko-kliničkog centra na Gradini. Tokom djelovanja artiljerije JNA, a kasnije Istočno-bosanskog korpusa Vojske Republike Srpske pričinjena je i značajna materijalna šteta na stambenim, privrednim i poslovnim objektima i gradskoj infra-strukturi. 49.Sve vrijeme na koje se odnosi ova krivična prijava u Republici Bosni i Hercegovini i na teritoriji bivše Jugoslavije postojalo je stanje oružanog sukoba. 50.Sve vrijeme na koje se odnosi ova krivična prijava Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Milutin Kukanjac, ... Prašović, Novica Simić, Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić su kao stariješine JNA, a potom Vojske Republike Srpske bili dužni da se pridržavaju zakona i običaja koji regulišu vođenje rata, uključujući i Ženevske konvencije iz 1949. sa njenim dopunskim protokolima. 51. Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Milutin Kukanjac, ... Prašović, Novica Simić, Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić snose individualnu krivičnu odgovornost za zločine za koje se terete u ovoj krivičnoj prijavi. Osumnjičeni su naredili, poticali i pomogli u izvršenju krivičnih djela obuhvćenih ovom krivičnom prijavom. Osumnjičeni su znali ili, morali znati, da se njihovi podređeni spremaju počiniti krivična djela koja im se stavljaju na teret ili da su ih već počinili, a oni nisu poduzeli nužne i razumne mjere da se spriječe takve djela ili kazne počinioci. Individualna krivična odgovornost osumnjičenih, koja im se pripisuje ovom krivičnom prijavom, jeste odgovornost za počinjene zločina koji se navode u Prilozima ove krivične prijave. 52. Sva djela (činjenja i nečinjenja) za koje se se terete osumnjičeni su: zločini protiv čovječnost, ratni zločin protiv civilnog stanovništva, povrede zakona i običaja ratovanja, zločin protiv ratnih zarobljenika, upotreba nedozvoljenih sredstava borbe, izazivanje opšte opasnosti i povreda prava parlamentara i bili su sastavni dio rasprostranjenog, sistematskog plana čiji je cilj uništavanje civilnog stanovništva i nanošenje materijalne štete u periodu od 15. maja 1992. do 16.11.1995. godine. 53.Otprilike 12. maja 1992. godine, ili približno tog datuma, Novica Simić je postavljen za komandanta Istočno-bosanskog korpusa na kojoj dužnosti je ostao sve do kraja 1995. godine. U tom periodu, u zoni njegove odgovornosti, formirani su i egzistirali cijelo vrijeme ratnih sukoba logori „Luka“ u Brčkom i „Batković“ u Bijeljini u kojima su počinjeni ratnih zločini protiv ratnih zarobljenika o čemu postoje pravosnažne presude Tribunala u Haga ( predmet Goran Jelisić). 54. Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Milutin Kukanjac, Prašović, Novica Simić, Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić snose individualnu krivičnu odgovornost za planiranje, poticanje, naređivanje, izvršavanje ili na drugi način pomaganje i podupiranje planiranja, pripreme ili izvođenja napada i granatiranja civilnih ciljeva Tuzle. Osumnjičeni snose i individulanu krivičnu odgovornost za djela koja su počinili njihovi podređeni, a za koje su znali ili morali znati, da ih njihovi podređeni spremaju počiniti ili da su ih već počinili, a nisu poduzeli nužne i razumne mjere da se spriječa takva djela ili kazne počinioci pod njihovom komandom. 55. U svakoj tački ove krivične prijave kojom se Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Milutin Kukanjac, Prašović, Novica Simić, Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić sumnjiče za ratne zločine, navedena djela i propusti bili su dio rasprostranjenog, permanentnog ili napada širokih razmjera usmjerenog protiv civilnog stanovništva Tuzle i šire regije. 56. U svakoj tački ove krivične prijave kojom se Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Milutin Kukanjac, Prašović, Novica Simić, Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić sumnjiče za kršenje ratnog prava ili običaja, ta djela i propusti bili su usmjereni protiv civilnog stanovništva Tuzle i regije sjeveroistočna Bosna, a imali su za cilj uništavanje i razaranje civilnih objekata širokih razmjera, kako ih oni koji budu preživjeli ne bi mogli koristiti. 57. Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Milutin Kukanjac, Prašović, Novica Simić, Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić, kao stariješine JNA ili Vosjke Republike su svoje starješinstvo i efektivnu kontrolu nad snagama koje su sačinjavale jedinice JNA i Istočno-bosanski korpus VRS i bile mu pripojene i/ili snagama pridruženim JNA i VRS-u vršili i pokazivali, između ostalog, izdavanjem zapovijesti, planiranjem i provođenjem vojnih dejstava, potpisivanjem dnevnih izvještaja od podređenih jedinica itd. 58. Navodi svih tačaka krivične prijave odnose se na ukupnu kampanju planiranja napada, napad na grad, granatiranje i djelovanje protiv civilnog stanovništva i materijalnih dobara, ali s obzirom na razmjeru tog zločina Prilozi u ovoj krivičnoj prijavi navode samo reprezentativan broj pojedinačnih zločina u cilju konkretnosti krivične prijave. 59. U predmetno vrijeme Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Milutin Kukanjac, Milan Nedeljković ...Prašović, Novica Simić, Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić su bili dužni da se pridržavaju pravila i običaja koji reguliraju vođenje rata. 60. Postoje osnovi sumnje (spisak dokumenata i svjedoka u Prilogu) da su Milan Nedeljković, Blagoje Adžić i Veljko Kadijević, Milutin Kukanjac, ... Prašović, Mile Dubajić, Momir Zec, Novica Simić, i Veljko Brajić znali ili su trebali znati za postupanja svojih podređenih starješina koja su u suštini predstvljala krivična djela, a nisu preduzeli nikakve mjere protiv podređenih starješina u periodu 15.5. 1992 do 25.8.1995. 61.Osumnjičeni su odgovorni i to potpukovnik Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić kao naredbodavaci, podstrekači, pomagači i izvršioci, a ostali osumnjičeni Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Milutin Kukanjac, Prašović, Milan Nedeljković zbog osnova sumnja da su po komandnoj odgovornoti, znali ili morali da znaju, a nisu preduzeli nužne i razumne mjere da se spriječe djela počinjena 15. maja 1992. i kasnije na području opštine Tuzla, ili da kazne počinioce navedenih djela, a koja su opisana u narednim tačkama ove krivične prijave. 62.Dana 15.maja 1992. jedinice JNA i paravojski smještene u Kasrani „Husinska buna“su pod neposrednom komandom potpukovnika Milleta Dubajića izvršile obijanje, odnosno provalu u magacine i pljačku naoružanja koje je državno vlasništvo opština Tuzla, Lukavac i Srebrenik, natovario ga na vojna vozila sa namjerom da opljačkana sredstva prebaci do Požarnice, na teritoriju pod kontrolom srpskih paravojski. Time je počinjeno krivično djelo «kršenje zakona ili običaja ratovanja», odnosno «pljačkanje javne ili privatne imovine» ( Član 3. stav 1 točka «e» Statuta MKSJ. 63. Dana 15. maja potpukovnik Mile Dubajić je, neposredno pred izlazak vojne kolone, zaprijetio rukovodstvu grada i policije da će sravniti sa zemljom civilnu četvrt oko kasarne u kojoj živi oko 6.000 stanovnika ukoliko za petnaest minuta u Kasarnu ne dođu predstavnici Opštine, Štaba TO i Stanice javne bezbjednosti. Takvim ponašanjem Dubajić je prekršio odredbu člana 40. Dopunskog protokola Ženevske konvencije iz 1949, a koja predstvlja i blanketnu normu obuhvaćenu obilježjima krivičnog djela iz člana 148. KZ SFRJ – «upotreba nedozvoljenih sredstava borbe» jer je drugoj strani prijetio da «neće biti preživjelih među civilima». 64. Pošto je delegacija parlamentara ( komisija), pristavši na ultimatum potpukovnika Dubajića, došla u Kasarnu zbog njene primopredaje što je uključivalo i primopredaju magacina sa naoružanjem u vlasništvu štabovaa TO opština Tuzla, Lukavac i Srebrenik, Dubajić je, ponovio ozbiljnu prijetnju iz prethodne tačke, zadržao četvoročlanu delegaciju parlamentara i naredio im da zajedno sa oko 600 njegovih naoružanih vojnika krenu u koloni koja se pripremala za napuštanje grada. 65. Poptpukovnik Mile Dubajić je naredio pokret kolone u pravcu kojeg je samo on znao. U momentu izdavanja naredbe za pokrtenje kolone, naredio je delegaciji parlamentara da se ta naredba o pokretu kolone telefonom prenese Centru za obavještavanje, a da nije precizirao prvaca kretanja i krajnje odredište vojne kolone. Potpukovnik Dubajić je zamjeniku komandanta TO Opštine Tuzla, Enveru Delibegoviću, inače članu delegacija parlamentara, naredio da bude sa njime u vozilu na čelu kolone. Ostlim članovima delegacije naredio je da budu u sredini i na začelju kolone. Naprijed opisanim radnjama potpukovnik Dubajić je počinio krivično djelo «povrede parlamentara» iz člana 149 KZ SFRJ, jer je mimo volje parlamentara spriječio njihov povratak u grad i tako kompletnu delegaciju partlamentara zadržao kao taoce. 66. Dana 15. maja 1992. godine je po naredbi potpukovnika Dubajića na obične vojne i civilne kamione, koji nisu namjenjeni za transport eksplozivnih tereta, izvršen utovar minsko-ekslpozivnih sredstava, tako natovarene kamiona uvrstio u kolonu prethodno na njih smjestivši naoružane pripadnike JNA i rezerviste, što je u suprotnosti vojnim propisima koji regulišu transprt materijlano-tehničkih sredstava i ljudstva. Ova vozila nisu bila ničim obilježena, nisu imala specijalnu pratnju, niti je kao komandant Kasarne bilo koga obavijestio šta prevozi u tim vozilima. Postupivši ovako potpukovnik Dubajić je počinio krivično djelo «izazivanja opšte opasnosti» iz člana 172. tada važećeg KZ SRBiH (Službeni list SR BiH br.16/77, 32/84, 19/86, 40/87, 33/89, 2/90 i 24/91), kao i krivično djelo «nepropisne predaje saobraćaju eksplozivnog ili zapaljivog materijala» iz člana 178. istog Zakona. 67. Dana 15.5.1992 oko 18, 48 prilikom nenajavljenog izlaska vojne kolone pripadnici JNA, rezrvisti i pripadnici parvojski iz kolone otvrili su vatru na okolne stambeno-poslovne objekte, civile koji su se u tom trenutku nalazili na ulici ili na prozorima i balkonima svojih stanova, te na pripadnike Stanice javne bezbjednosti Tuzla koji su imali naređenje da obezbjede nesmetan i bezbjedan izlazak vojne kolone iz grada. 68. Postupjući u skladu sa pravilima službe, pripadnici Stanice javne bezbjednosti Tuzla, u cilju zaštite žvota građana i njhovih materijalnih dobara, a i zaštite vlastitog života i zdravlja, odbijaju napad pripadnika i rezervista JNA, pripadnika paravojski SDS-a, i pravojski iz Jugoslavije, odnosno na vatru odgovaraju vatrom. 69. U razmjeni vatre izmeđ pripadnika Stanice javne bezbjednosti Tuzla i učesnika vojne kolone ubijena su tri pripadnika SJB Tuzlaa i to: 1.Šemsudin (Halil) Mahmutović, 2.Aldin (Sadik) Mustabašić 3.Emir (Osman) Malhodžić (smrtno ranjen u trenutku kada je sudjelovao u akciji izvlačenja svih ranjenika koji su se zatekli na licu mjesta, iako sam nije bio na dužnosti kao pripadnik SJB, nije bio u unifiormi i nije bio naoružan) Istom prilikom smrtno je strado i civil Fikreta Ibrahimović, a ranjena su 24 pripadnika Stanice javne bezbjednosti Tuzla (imena u prilogu). 70. U fazi razmjene vatre između pripadnika Stanice javne bezbjednost Tuzla i pripadnika vojne kolone došlo je do aktiviranja minsko-eksplozivnih sredstava natvorenih na kamione zajedno sa ljudstvom. To je pruzrokovalo zapaljenje vojnih vozila, požare velikih razmjera praćenih serijom eksplozija minsko-eksplozivnih sredstava, što je onemugučilo blagovremeni pristup vatrogasnih službi grada i hitne medicinske pomoćio. Tom prilikom ranjeno je i u medicinskom centru Tuzla zbrinjeno 40 učesnika vojne kolone (spisak u prilozima). Smrtno je stradalo 49 učesnika kolone od čega je 14 identifikovano (spisak u prilozima) i ispuručeno suprotnoj strani 19. maja 1992. godine. Četri pripadnika vojne kolone (spisak u prilozima) koji su identifikovani sahranjeni su na mjesnom groblju Crno Blato, kraj Tuzle. Trideset i jedno (31) tijelo neidentifikovanih učesnika vojne kolone sahranjeno je na groblje Trnovac. Nakon ekshumacija vršenih na ovom groblju, DNK analizom izvršena je identifikacije 17 učesnika voijne kolone (spisak u prilogu). 71. Postoje osnovi sumnje da su Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Milutin Kukanjac, Prašović, Milan Nedeljković, Novica Simić, Mile Dubajić, Momir Zec i Veljko Brajić, kao komandanti jedinica JNA, a potom i Vojske Republike Srpske, odnosno Istočno-bosanskog korpusa, u periodu naznačenom u ovoj krivičnoj prijavi izdavali naređenja i nisu preduzimali nikakve mjere protiv podređenih koji su izdavali naređenja o napadu na Tuzlu, granatiranje Tuzle, kojom prilikom su pričinjena brojna ubistva, ranjavanja i nanesena štete na stambeno-poslovnim objektima, preduzećima i komunalnoj infrastrukturu kako slijedi: P R I L O Z I 1992. 15. maj Prilikom realizacije planiranog vojnog osvajanja Tuzle od strane jedinica Vojske Republike Srpske, JNA i srpskih paravojnih jedinica poginuli su pripadnici policije Stanice Javne bezbjednosti Tuzla: 1. Šemsudin (Halil) Mahmutović 2. Aldin (Sadik) Mustabašić 3. Emir (Osman) Malhodžić Renjeni pripadnici Stanice Javne bezbjednosti Tuzla su: 1. Pejo(Anto) Brkić 2. Džemal (Šahin) Đulović, 3. Zijad (Bajro) Ibrić, 4. Nijaz (Šefkija) Musić, 5. Željko (Nada) Petrović, 6. Refik (Nazil) Plavšić, 7. Samir (Ferid) Avdović, 8. Ivo (Franjo) Božić, 9. Igor (Josip) Bošnjak, 10. Fikret (Mujo) Ibrahimović, 11. Hasret (Salko) Mujanović 12. Hidajet (Ševal) Muratović 13. Midhat (Arif) Subašić 14. Miralem (Bego) Handanović 15. Nedim (Novalija) Hodžić 16. Nusret (Nezir) Mešić 17. Edina (Mehmed) Mujki-ć 18. Ramiz (Zihnija) Đekić 19. Zijad (Omer) Kovačević 20. Slađan (Hamza) Dervišević 21. Safet (Mehmed) Bašić 22. Zdenko (Adolf) Benković 23. Mevludin (Džemal) Bošnjić 24. Galib (Meho) Mevkić Poginuli vojnici i rezervisti iz vojne kolone koji su identifikovani na osnovu ličnih karata ili drugih dokumenata koji su kod njih pronađeni i čija su tijela od strane Komemorativnog centra u Tuzli predana srpskoj strani 19. maja 1992. godine: 1. Mladen (Krsto) Josipović rođ. 1955, iz Mičajevca, opština Lukavac 2. Ostoja (Đorđe) Perić, rođ. 1969 iz Gornje Lukavca, opština Lukavac 3. Ranko (Ranko) Mrkonjić, rođ. 1948 iz Sižja, opština Lukavac 4. Vaskrsije (Žarko) Goganović, rođ. 1937 iz Sižja, opštine Lukavac 5. Dragan (Milenko) Mekić, rođ. 1950 iz Lukavca 6. Savo (Anđelko) Vukojević, rođ. 1965 iz Krtova, opština Lukavac 7. Žarko (Jovan) Gavrić, rođ. 1953 iz Krtove, opština Lukavac 8. Vlado (Stevo) Ilić, rođ. 1952. iz Tinje, opština Srebrenik 9. Slavko (Petko) Despotović, rođ. 1958 iz Porečine, opština Gračanica 10. Zoran (Radovan) Mihajlović, rođ. 1966 iz Komara, opština Lukavac 11. Cvijetin Trifunović 12. Živorad (Milan) Cvjetković iz D. Smoluće, opština Lukavac 13. Milorad (Ranko) Ostojić, rođ. 1954 iz D. Potpeča, opština srebrenik 14. Milan (Radovan) Mihajlović, rođ. 1964 iz Komara, opština Lukavac Poginuli vojnici i rezervisti čija je identifikacija izvršena i koji su sahranjeni na groblju u Crnom Blatu, opština Tuzla: 1. Zoran Đuriić 2. Marko Đurić 3. Milenko Đurić 4. Živko Đurić 32 neidentifikovana tijela učesnika vojne kolone sahranjeno je na groblje Trnovac. Nakon izvršenih ekshumacija na pomenutom lokalitetu DNK analizom utvrđen je identitet slijedećih vojnika i rezervista JNA iz kolone od 15. maja 1992: 1. Vojo Blagojević, rođ. 1959 2. Gordan Božić, rođ. 1964 3. Boško Ilić, rođ. 1970 4. Goran Jokić, rođ. 1972 5. Duško Jovanović, rođ. 1973 6. Zoran Jurković, rođ. 1962 7. Milan Kulišić, rođ. 1946 8. Slobodan Latković, rođ. 1973 9. Milan Nedić, rođ. 1956 10. Boro Petrović, rođ. 1971 11. Božidar Sorajić, rođ. 1973 12. Boro Tadić, rođ. 1964 13. Radomir Todorović, rođ. 1954 14. Jelenko Tubić, rođ. 1953 15. Jovo Vasić, rođ. 1953 16. Cvijetin Vujanović, rođ. 1966 17. Jovan Džolić, rođ. 1971 Ranjeni vojnici i rezervisti pripadnici vojne kolone JNA: 1. Nenad (Ilija) Dragić 2. Radoslav (Ivan) Modraković 3. Milenko Sinanović 4. Zoran Todorović 5. Miodrag (Zoran) Vukmirica 6. Pero (Radivoje) Gavrilović 7. Radovan (Čedomir) Stjepanović 8. Milo Simić 9. Goran (Stevo) Ilić 10. Ljubo (Nenad) Tešić 11. Branislav Kulišić 12. Ljubo Pajić 13. Blagoje (Đorđe) Ljubojević, rođ. 1972. iz Beograda 14. Branislav (Borislav) Nedić rođ.1974. iz Niša 15. Momir (Mladen) Miljanović, rođ. 1972 iz N. Ugljevika 16. Milomir (Živojin) Jovanović, rođ. 1963 iz Požarnice, opštine Tuzla 17. Tomislav Mitrović 18. Saša Janjuz, rođ. 1965 iz Tuzle 19. Radovan Krstić iz Gračanice 20. Miodrag Stojanović 21. Mirko Lukić, rođ. 1951 iz Lukavca 22. Danko Mihajlović, rođ. 1968 iz Lukavca 23. Miladin Ćosić, rođ. 1967 iz Lukavca 24. Tatomir Kulišić, iz Sižja, opština Lukavac 25. Zoran Marković, rođ. 1964 iz Lukavca 26. Branko Jović, rođ. 1966 iz Smoluće, opština Lukavac 27. Blagoje Lazarević, rođ. 1922 iz Srebrenika 28. Vojislav Mihajlović, rođ. 1954 iz Lukavca 29. Zoran Vuković, rođ. 1966 iz Lukavca 30. Željko Sarafijanović, rođ. 1969 iz Lukavca 31. Veljko Sarafijanović, rođ. 1966 iz Lukavca 32. Ozrenko Todorović, rođ. 1969 iz Sižja, opština Lukavac 33. Vidak Trifunović, rođ.1966 iz Stupara, opština Lukavac 34. Marko Kopić, rođ. 1953 iz Tuzle 35. Mladenko Lazić, rođ. 1972 iz Vozuće, opština Zavidovići 36. Milo Simić, rođ. 1972 iz Živinica 37. Radovan Živković, rođ. 1968 iz Tuzle 38. Zoran Pepić, rođ. 1956 iz B. Petrovog Sela, opština Gračanica 39. Marko Mičić, rođ. 1962 iz Crnog Blata, opština Tuzla 40. Lazar Jović rođ. 1962 iz Sižja, opština Lukavac Prilikom granatiranja grada, sa lokaliteta Majevica, u većernjim satima, oko 21, 20, u svojoj kuci, Ulica put Ilinčica 17, teško su povrijeđeni trogodišnji Damir (Amir) Grbić (1989) – amputirana desna potkoljenica, njegov otac Amir Grbić i Amirova majka Hamida Grbić (zbog povreda odstranjena slezena) Prilikom sukoba pripadnika JNA i policije na Brčanskoj Malti ranjena je Fikreta Ibrahimović. 16.maj U bolnici preminuo teško ranjeni Fuad Mehinović Prilikom granatiranja ranjeni Jurišić (?), Jakub Selimović (1971), Franjo Andrić, (1951), Goste Lazarevića, Gutić (?) – 1957.Goste Lazarevića bb, Mujo Hajdarević (1970), F. Jahića Španca 5 20.maj Prilikom granatiranja grada sa lokaliteta Majevica u naselju Sepetari ranjena (povrede glave i stomake) Alema (Ibrahim) Sadiković (22.03.1962). Liječena u UKC-u Tuzla. Na istom mjestu ranjena je i Mediha (Sead) Sadiković, udata Hajdarević (2.04.1981), Alemina kćerka. Povrijeđena joj lijeva nadkoljenica. Liječena na UKC-u Tuzla 21.maj Oko 13, 30 ispaljeno 30 granata sa lokaliteta Požarnice i Čaklovića. U Slavinovićima ubijena Hatidža Rizvanović, a još 10 osoba povrijeđeno. Ranjen Darko Frančina (1972) iz Tuzle 25/26 maj 1992. Granatirano naselje Sjenjak i tom prilikom uništeno 10 motornih vozila i pričinjena znatna materijalna šteta na obližnjim stambenim i trgovačkim objektima. 28. maj Ranjen Adnan (Ahmet) Volić (1968) iz Tuzle 9juni: Pogođena Infektivna klinika. Granatiran Dragodol. Ubijena Almasa Omerčić. 10.jun Prilikom granatiranja grada oko 9, 30 sa lokaliteta Piperi (Majevica) na licu mjesta ispred svoje kuće u naselju Mejdan ubijena Mejra Kalfić (06.04.1938). Sahranjena na mezarju Kalebići. Na istom lokalitetu (Mejdan br.14) i u isto vrijeme teško povrijeđen Jasmin Brkić (24.03.1991.). Desna nadkoljenica uništena 90 odsto. Liječan na Kliničkom centru u Ljubljani. Rješenjem Centra za socijalni rad Tuzla broj UP-I-085-534-62/02 utvrđeno tjelesno oštećenje od 60 procenata. Ranjeni su još Dževad Hasić (1981) izbjeglica iz Zvornika, Vahidin Jahić, izbjeglica iz Zvornika i Edin Bektašagić (1979) 11. juni: Sa lokaliteta Majevice neprijatelj djelovao po gradu oko 8, 00. Granate pale na urbano područje - Mjesna zajednice Kula. Prilikom granatiranja grada ubijeni Muhamed (Muradif) Selimović, izbjeglica iz Gornje Tuzle, Afan Nalić (1.4.1964) (nakon pada prve granate istrčao iz svoje kuće da pomogne ranjenicima, a onda je pala i druga granata od koje je poginuo) i Mirsada Kamerić. Teško su ranjeni: Atif Kamerić, Muhamed Jogunčić, Senada Muratović, Selma Tarović, Edin Omerdić, Franjo Nikić, Ferida Osmić, Hatidža Omerašević i dr Jasmin Delić(Filipa Kljajića), koji je pokušao da pomogne ranjenim. Lakše su ranjeni: Fahrudin Jusufi i Alen Kamerić 12. jun Prilikom granatiranja grada ubijena Zineta Fifer, a teško ranjena Aiša Mešanović koja je preminula 14. juna. 18. jun Prilikom artiljerijskog djelovanja po gradu ubijeni Ismet Muslimović i Jasmin Softić. 21.juni: Oko 14, 00 granitirana Tuzla. Ubijeni Zinka Tifić, Enisa Mitrović i Milica Terzić. Ranjeni su Ranko Mitrović, Safet Trle i Fehrija Alibašić. 23. jun Priligom granatiranja grada ubijeni Rado Nikolić, Vaskrsije Jovičić, Mevludin Đedović, Adem Dugalić, Admir Mujkanović i Zikret Brković 26. juni Prilikom granatiranja grada teško ranjen Amer Handanović (1973). Primljen na Hiruršku kliniku. Preminuo sutradan 27. jun Prilikom granatiranja grada teško ranjen Drago Ćazić (1928) – umro 5. jula. 28. jun Prilikom granatiranja Tuzle ubijeni Sead Alečković, Abaz Bijedić, Alija Nukić 1.jul Prilikom granatiranja grada ubijena Zilija Avdić, a teško ranjen Mehmed (Mehe) Fačić (1947) – umro 5. jula 4. jul Prilikom artiljerijskog djelovanja po gradu ubijen Admir Džagić (1970). 6. jul Prilikom granatiranja ubijeni Ševala Mujaković i Husein Arapović (1967) Teško ranjen u bolnicu primljen Muhamed Pozderović. Preminuo 7. jula 8. jul Prilikom granatiranja Tuzle ubijen Hazim Fazlić. 12. jul Prilikom granatiranja Tuzle ubijena Zejneba Kumrić (1959) izbjeglica iz Srebrenice. 10. jul Prilikom granatiranja ubijen Milan Janković. 22.jul Prilikom granatiranja Tuzle ubijen Nedžad Selimović (1956) 27. juli: Prilikom granatiranja istočnog dijela Tuzle ubijena djevojčica Edina Lolić. Tom prilikom ranjeni su Osman Salihović, Suada Huremović, Sanela Arnaut, Sanela Ibrahimović, Hanka Muminović, Meho Nakičević, Fazlija Delić, Jusuf Mešanović, Rašid Mutapčić, Nedžad Djedović i Suad Krapinac 4. august Nakon granatiranja Tuzle u bolnicu primljena teško povrijeđena Mevlida Hodžić. Preminula pod zadobijenih povreda 10 augusta. 6. august Nakon granatiranja grada na Hirurgiju primljen teško povrijeđeni Salih Hadžiselimović. Preminuo 16. augusta. Ranjeni je Nedžad Mehmetbegović (1966), F. Kljajića 37 8.august Prilikom granatiranja Tuzla sa lokaliteta Majevica ranjeni su Dežamal Mujčinović (1928) i Bosiljka Vujadinović (1942) 9. august Nakon granatiranja Tuzle u bolnicu primljena teško ranjena Hanifa Kovačević. Umrla od zadobijenih povreda 11. augusta. 14. august Prilikom granatiranja grada u Ši Selu, Ulica Đure Đakovića br. 20, na licu mjesta ubijena, u vlastitoj kući, Fatima (Sulejman) Bećirović (25.11.1961.) Sahranjena je na mezarju Goli brijeg. Tom prilikom ranjen je i njen otac Sulejman Bećirović, a neposredni svjedok je bila Sevleta Bećirović. Istog dana zbog granatiranja smrtno je stradao i Selmir Smajlović, a ranjeni su Muhamed Hodžić (1971), G. Novakovića 26, Began Ikinić, Filipa Kljajića 37 i Mato (Ivo) Divković (1946) – ranjen od posljednica granatiranja u blizini Robne kuće «Kreka» 16. august Priligom granatiranja ubijena Ljiljana Marjanović iz Gornje Lipnice, zaselak Marjanovići 17. august Zbog teškog ranjavanja prilikom granatiranja grada na Ortopediju primljen Izet Suljić iz Tuzle. Preminuo od zadobijenih povreda 18. augusta. 20.august: Granatiran grad. Ubijeni Anto i Mira Pečenko. Mira preminula 22. augusta. Na Hirurgiju, teško ranjena, primljena Mirjana (Grahilovski) Imamović (1952) iz Tuzle. Preminula istog dana.. 21.august Prilikom granatiranja grada ubijeni Adem Muratović (1933), Refik Aljić, Nedžad Altumbabić, Fehim Avdić (1954), Adem Dugalić, 26. august Granatiran grad. Poginuo bračni par Vera i Leo Mott. Ranjeni su Marija Šusterić i Aida Jašarević 28. august Prilikom granatiranja grada ranjen je Muradif Smajić, Dojčina Lukića 30 29. august Prilikom granatiranja grada sa lokaliteta Majevica ranjen je Salih Razibegović (1935) 3.septembar Prilikom granatiranja grada ranjeni su Lidija Omić (1965), Selmir Kapetanović (1972), Džemila Šarić (1920), Rudarska ulica, Kemal Selimović (1978), Šaban Čaušević (1967), Miroslav Beštić, Oktobarska 12, Josip Ljerski (1971) Oktobarska 12, i Sabahudin Čaušević (1977) 10. septembar Oko 15, 00 granatirana Tuzla sa lokaliteta Kadijina česma na Majevici. Granata pala iza zgrade Omladinskom doma. Četri lica poginula: Sead Sprečić, Danica Čekanović, Rizah Guber i Nura Topalović. Lakše i teže ranjeno 20 lica. 13. septembar Prilikom granatiranja grada od strane neprijateljske artiljerije sa lokaliteta Majevica ranjeni su Dušan Terzić (1949) iz Bijeljine, Husejn Salkanović (1980), Branislava Nušića 55 i Osman Mujkić (1940), Filipa Kljajića 14.septembar Prilikom granatiranja grada ranjen Miroslav Vujanović (1938), Bratstva i jedinstva 12 15. septembar Prilikom granatiranja grada ranjeni su Rešad Grbović (1963), Fadila Jahića-Španca, Hakija Bulaljko (1922), Blagoja Parovića 13 i Šemsudin Alagić (1952) M. Trifunovića Uče 75 16. septembar Prilikom granatiranja Tuzle ranjena je Ljiljana (Niko) Božić (1986) iz Živinica 17. septembar Prilikom granatiranja grada ranjeni su Nedim Sejranić (1960), Ivana cankara 17, Mevludin Arapčić, Jusufa Jakubovića 38, Stjepan Pejić iz Modriče i Halil Selesković (1947) 18. septembar Prilikom granatiranja grada ranjeni su Zlatimir Mešković (1986), Blagoja Parovića 53 i Ivan Glavašević (1959), Novosadska br.3 20 septembar Prilikom granatiranja Tuzle ranjeni Branimir Fopshuber (1934), Slatina, Tuzla i Miralem Šehović (1954) B. Nušića 51 21. septembar Prilikom granatiranja ranjeni su Ibrahim Kalajlić (1920), Oktobarska 47 i Gabrijela (Franjo) Šimić (1967) 25. septembar Prilikom granatiranja ranjen je Enver Sadiković (1974) 26. septembar Ranjen je Ramiz Hamzabegović (1958) izbjeglica iz Zvornika 28.septembar Ranjen je Edhem Dedić (1961) 2. oktobar Ranjen je Munever Ibrahimović (1989) 5. oktobar Ranjeni su Senad Husić (1963) i Asim Alić (1959) 15. oktobar Prilikom granatiranja grada sa lokaliteta Majevica na svom kućnom pragu (naselje Ši Selo – Vukovarska br.8) ubijena je Esma (Husein) Šljivić (15.07.1966) – granata aktivirana na rogu njene kuće. 16. oktobar Sa lokaliteta Kicelj (Majevica) granatiran grad oko 14.50. Granate pale na lokalitet kod zgrade nekadašnjeg Doma armije. Ubijeni Begajet Ahmetović, Osman Kupinić i neidentifikovana žena. Ranjeni su Ivica Kantar, Faris Ovčina, Ana Mosković, Asim Vrtagić, Miloš Jurković, Štefko Šimić i Omer Bojkić. 18. oktobar Granatiran bolnički kompleks na Gradini 21. oktobar Ranjen je Safet Bašić (1956), Užička 8 22. oktobar Ranjena je Jasmina Redžepagić (1980), Stupine, Tuzla 24. oktobar Ranjen je Zlatan Džinić (1982), Hasana Brkića 94, Tuzla 28.oktobar Ranjen je Jasmin Jaranović (1967), P. Zahirovića, Tuzla 6. novembar Sa lokaliteta Kicelj (Majevica) granatirana Tuzla. Granata eksplodirala u centru grada, kod Pozorišta. Ubijen Branko Grabovica. Tri lica povrijeđena. 7. novembar Granatirana Tuzla. Ubijeni Zehra Pašić (1962), Nevenka Ostojić i Hajrudin Hadžić (13.3.1955) Ranjeni Fikret Ibrišimović, Admir Hadžić (1979), Enisa Hadžić (1981) Jasmin Hadžić (1976), Zlata Hadžić, Milorad Janjić, Hasan Altumbabić, Mustafa Jakubović i Mišo Janjić (1958), Sjenjak, Tuzla 16. novembar Granatirana Gornja Tuzla. Ranjen Mehdin Tahirović 17.novembar Ranjen je Ivica Bećarević (1965) iz Živinica 23. novembar Granatirana Gornja Tuzla. Ubijena Senada Osmanović 28.novembar Prilikom granatiranja grada (lokalitet Brčanska Malta) teško je ranjen i istog dana u bolnici preminuo Mirsad (Salih) Memić (8.3.1975.) Svjedoci njegovog stradanja su Šuhrija Butković i Pašan Mujkanović, oba iz Tuzle. Na istom lokalitetu na licu mjesta smrtno stradao Damir (Alija) Muharemović (11.05.1975). Sahranjen na mezarju Kula. 30. novembar Ranjen je Meho Čelebić (1949), Rudarska 87, Tuzla 1. decembar Ranjen Nisvet Zahirović (1962) iz Srebrenika 2. decembar Tenkovske granate ispaljene sa lokaliteta Vis-Gavranić (Majevica) (azimut oko 62 stepena) oko 12, 50 pale su u naselje Slatina i ispred zgrade u Rudarskoj ulici broj 10 (zgrada poznata kao «Zenica») Tom prilikom ubijeni su: Daniela Miholić (1969), Šefika Bajić (1949), Amir Mujačić (1949), Amel Žunić, Ivica Bajtal, Emira Sarajlić (1953) i njeno dijete rođeno 1992., Milena Ljubojević (1957), Blagoje Jović (1938), Hasnija (Alija) Jusufović (21.10.1960 – teško ranjena preminula je 9.12. iste godine i Faruk Šakambeta. Tom prilikom ranjeno je oko 30 lica. 8.decembar Ranjen je Ševko Bajrić 12. decembar Granatirana Gornja Tuzla. Ranjena 4 lica. 16.decembar Ranjena je Amra Selesković (1969). Narodnog fronta 36 1993. 19. januar Ranjen je Ramiz Korora (1959), Branislava nušića 59, Tuzla 28.januar Ranjen je Muharem Mujić (1965) Januar ´93 Prilikom granatiranja Gornje Tuzle ranjen Muharem Sulejmanović 13. februar Prilikom granatiranja grada ranjeni su Ivanka Jozić (1972) Par Selo, Smilja jozić (1969), Par Selo i Marjan Perkić, Orašje bb, Tuzla 25. februar Ranjen je Dževad Galešić (1953), Žarka Vukovića, Tuzla 19.februar Prilikom granatiranja bolničkog kompleksa Gradina oko, 10, 20 sati (projektili ispaljeni sa lokaliteta Kadina česma (Majevica) ranjeni su Hidajet Kolak (1976) iz Banovića, ranjen u bolničkom krugu i Dobrinka Marković (1941), ranjena na radnom mjestu u Bolnici Gradina. Tokom februara neidentifikovanih datuma, prilikom granatiranja Tuzle, ranjeni su Nusret Halilović (1975), Mostarska ulica, Tuzla, Sanja Stević (1973), Slavka Mićića br. 13. Tuzla. 1. mart Ranjen je Goran Ibrić (1951), Hasana Brkića, Tuzla 15. mart Ranjen je Fahrudin Gigović (1966) iz Puračića 19.mart Ranjeni su Salko Karić (1975) iz Tuzle i Muradif Mustafić (1974) iz Tuzle 29. mart Ranjen je Ferid Mulalić (1962) izbjeglica iz Teočaka 30. mart Ranjen je Nevres bešić (1966) iz Tuzle Tokom marta, neidentifikovanih datuma, prilikom granatiranja povrijeđeni su Džemila (1932) iz Gornje Tuzle, Hasan Karanović (1931) iz Gornje Tuzle i Edin Hasanović (1977) iz Tuzle 6.april Ranjen Selmir Gradčanović (1974), Veljka Vlahovića 98, Tuzla 10. april Dragan Stjepanović (1965) iz Tuzle, Asim Alić (1959) iz Tuzle, Semir Mujačić (1956) iz Tuzle 18.april Prilikom granatiranja grada oko 14, 00 ubijen Edin Dedić (1.1.1970) 21. april Prilikom granatiranja Gornje Tuzle teško ranjena Fatima Ajdaslić (21.02.1929). Mišljenjem Instituta za ocjenjivanje radne sposobnosti Sarajevo broj 08-533-351 od 23.04.2002. utvrđen je 100 procentna invalidnosti II grupe. Takođe, prilikom granatiranja ranjeni Anto Andrić (1933) i Ibrahim Berbić (1915), Konstantin Rosić (1926), Elvir Kičić (1971) i Ibrahim Berbić (1933). 1. maj. Ranjena je Pemba Ahmetović (1971), V. Popovića, Tuzla 5. maj Prilikom granatiranja ubijeni bračni par Ivica i Aida Šimić (Stupine B4/3), a ranjeni su Alen Šimić, dijete (Stupine B4/3), Emina Mandžukić (1934), Ademir Babić (1984), Emin Vehabović (1988) i Šefik Hodžić (1949) svi iz Tuzle. 5. maj Sa lokaliteta Gavranić (Majevica) granatirana Tuzla oko 20, 05 sati. Granate pale na u naselju Stupine. 17. maj Ranjen Edis Vehabović (1982) iz Tuzle 9.jun Sa Majevice u vremenu od oko 20, 25 sati djelovala artiljerija po Gornjoj Tuzli. 20. juni Ranjen je Samir Karaahmetović (1974) iz Lukavca Tokom juna, neidentifikovanog datuma, prilikom granatiranja Tuzle, povrijeđeni su Almir Avdić (1982), Tuzla, Atifa Jašarević (1936), Tuzla, Božana Bošnjaković (1923), Simin Han, Mirza Ćatibušić (1981), Gornja Tuzla i Faruk Ćatibušić (1986), Gornja Tuzla. 4. juli Ranjen je Muradif Biberović (1952) iz Tuzle 2. august Sa lokaliteta Greda (Majevica) oko 14, 55 neprijateljska artiljerija djelovala po Brčanskoj Malti – prodavnica Fidelinka. 6. oktobar Prilikom granatiranja grada ubijen Muharem Feukić na licu mjesta, a ranjeni su Feukić (Muharem) Jasmin (1988) i majka Jasminova ranjena u ruku sa tri gelera. 25. oktobar Ranjeni su Esad Džanić (1961), izbjeglica iz Zvornika i Jasminko Rosić (1962), Blagoja Parovića 59, Tuzla 7. novembar Ranjen je Sead Memić (1971) iz Tuzle 1994. 1. januar Ranjen je Emir Gerović (1964) iz Tuzle 13. januar Sa lokaliteta Greda (Majevica) u 14, 57 neprijatelj djelovao po gradu. Granate pale ispred Omladinskog doma i kod Centra 15. januar Iz šireg regiona Majevice neprijateljska artiljerija djelovala po gradu u sedam (7) navrata sa različitim intenzitetom: 5, 18 (dvije granate), 9, 25 (dvije granate), 10, 35 (dvije granate), 12, 25 (jedna granata), 15, 05 (jedna granata), 18, 25 (jedna granata i 21, 30 (jedna granata). Granate pale na urbane dijelove Tuzle. 16. januar Sa šireg majevičkog platoa po gradu djelovala artiljerija u četri (4) navrata: 10, 22 (jedna granata), 13, 51 (jedna granata), 19, 10 (jedna granata) i 22, 03 (jedna granata). Granate su pale na uže gradsko jezgro što nedvosmisleno potvrđuje namjeru neprijatelja da nanese što veću štetu civilnom stanovništvu. 21. januar Prilikom granatiranja grada ubijena Dževida Feukić (1958) 23.januar Prilikom granatiranja grada (artiljerija djelovala sa lokaliteta Ploče (Majevica) granate pale na lokalitet pijace na Brčanskoj Malti u 16, 40. Tom prilikom ubijeni su Vahida Čičak, Elvira Jamaković (1971), Nazif Sefedini, Nuseret Hrnjić, 25.januar Prilikom granatiranja Tuzle sa lokaliteta Ploče (Majevica) granate su u 14, 55 pale na lokalitet raskrsnice kod Udruženje poduzetnika, preko puta Međunarodna galerije portreta). Tom prilikom ubijen Alis Hadžihrustić (11.02.1976.). Vozilom UNPROFOR-a prebačen na KMC gdje je pao u komu. Preminuo je 30.01.1994. Sahranjen na mezarju Borić Na istom lokalitetu i u istom trenutku smrtno stradao Mevludin Huskić (1958) i njegov sin. 5.februar Ranjena je neidentifikovana žena (1958) iz Par Sela 14.februar Ranjen je Nedžad Hasović (1962) iz Tuzle 20. februar Sa šireg platoa Majevica u 9, 20 neprijateljska artiljerija djelovala po gradu. Granate su pale kod Pivare. 9. mart Sa lokaliteta Majevica u 16, 30 neprijatelj djelovao po gradu. Granate pale na gradsko jezgro. Ubijen Sead Smajić (7.4.1950) – granata pogodila stan. Na istom mjestu poginuo njegov sin, a ranjena supruga i stariji sin. 10. mart Ranjen je Eldin (Bajro) (1978) iz Tuzle 14.mart Ranjen Rade josipović (1969). M. Popovića, Bukinje, opština Tuzla 3.april Ranjena je Sanela Husarlić (1977) iz Tuzle 10. april Sa lokaliteta Gavranići (Majevica) neprijatelj u 17, 40 djelovao po gradu. Granate pale na raskrsnicu ispred prodavnice «Crveni 7». 21.april Prilikom granatiranja grada ubijen Jusuf Hamidović 1.maj Prilikom granatiranja ubijena Nataša Čvrljak (1971) 2.maj Ranjeni su Slobodan Bratanović (1969) iz Tuzle i Ajša Salwetović (1964) iz Tuzle 11. maj Prilikom granatiranja lokaliteta Brčanska Malta – Pijaca ranjeni su Himzo Hodžić (1934), Mulaga Jahić (1941), Šefik Bučaj (1934), svi iz Tuzle i Osman Tinjić iz Humaca. Ubijen je Hajrudin Baraković, čuvar na Velikoj pijaci. 22.maj Prilikom granatiranja Mjesne zajednice Gornja Tuzla ubijena je Vezira (Fehro) Selimović (1962), a ranjeni su Hamdija (Muharem) Selimović (1958), Suada (Muharem) Mehinović (1961), Muhamed (Muharem) Mehinović (1957) svi iz Gornje Tuzle. 12. jun Ranjen je Blaško Brčina (1962) iz Tuzle 14. jun Prilikom granatiranja Gornje Tuzle ranjena Ramiza Mehanović iz Gornje Tuzle 7. jul Prilikom granatiranja povrijeđena su slijedeća lica: Sakib Kurbašić- teža povreda, B.Parovića 13, Tuzla; Jusuf Suljkanović (1952) –lakša povreda, radnik UniverzitetaTuzla; Zlata Kuduzović (1951) frizerka, Tuzla. Teško ranjen u glavu Suljo Džaferagić. Preminuo 23.8.iste godine u 26-oj godini života. 10. jul Ranjen je Rizah Suljić (1963) iz Tuzle 23. jul Sa šireg lokaliteta Majevice u 12, 30 neprijateljska artiljerija djelovala po gradu. Granate pale u Rudarskoj ulici. Prilikom granatiranja povrijeđen u naselju Stupine Ilija Kerkez (1927), A. Herljevića 8, Tuzla i Rasema Ahmić (1947) iz Tuzle 30. august Prilikom granatiranja ranjeni su Jasmin Dropić (1979) iz Tuzle (Sjenjak), Adem Vehabović (1941) iz Tuzle (Moluhe), i Ibrahim Vehabović (1970) iz Tuzle (Moluhe) i Sabahudin Vehabović (1973) iz Tuzle (Moluhe – Peje Markovića 157), Dževad Memić (1971), P. Markovića, Tuzla; Sead Šehić (1935), Tuzla 9.septembar Ranjen je Rijad Jašarević (1978), Petra Miljanovića 24, Tuzla 10. septembar Ranjen je Fahrudin Paščanović 6. novembar Prilikom granatiranja Gornje Tuzle ranjena Fatima (Huseina) Mehić (1943) Abdulah Jašarević (1978), Rizo (Juso) Osmanović (1965) i Mirsada (Ismet) Berberović, iz Gornje Tuzle 8. novembar Prilikom granatiranja povrijeđen Senad Husanović (1977), učenik iz Tuzle, Munib (Osman) Joldić (1937) ranjen na lokalitetu Drežnika oko 15, 30; Senad (Ševalija) Husanović (1977), učenik, Zenička 92, Tuzla ranjen prilikom granatiranja u 14, 40. Prilikom granatiranja u 14, 30 ubijen je na lokalitetu Hudeč Damir (Fadil) Plavšić (1972), Zenička 49, Tuzla 15. novembar Iz šireg regiona Majevice neprijatelj djelovao svojom artiljerijom po gradu u 11, 00. Granate pale na područje Mjesne zajednice Paša Bunar. Prilikom granatiranja Tuzle ubijen je Sakib (Nazif) Babović (1930), a ranjeni su Mersad (Sakib) Babović (1963), Ademir (Ćazim) Babović (1964) i Nezira (Muharem) Bektić (1936) svi iz Tuzle. 16. novembar Sa šireg prostora Majevice neprijateljska artiljerija djelovala po gradu u 21, 50. Granate pale u naselje Solina. Ubijen Azem Selimović. 17. novembar Sa šireg prostora Majevice neprijatelj djelovao po gradu svojom artiljerijom u 11, 08 sati. Prilikom granatiranja u blizini Hotela «Bristol» - Ulica Valtera Perića, ubijena Zarifa (Ejub) Hašimović, rođena u Teočaku, prognanica nastanjena u Tuzli. 18. novembar Prilikom granatiranja grada oko 18, 00 sa šireg lokaliteta Majevice (granate su pale na lokalitet Mjesne zajednice Kula) ubijeni su: Enes (Ismet) Hodžić (1982) iz Tuzle i Asmir (Asim) Hodžić (1972) iz Tuzle. Ranjeni su Hasan (Zejnil) Zejnilović (1948), Muhamed (Ohran) Husienović (1943) – ranjen kod Mljekare i Ismet (Redžep) Hodžić (1954) svi iz Tuzle. 22.novembar Sa majevičkih položaja u 21, 00 po Tuzli djelovala neprijateljska artiljerija. Granate pale u naselje Solina i Brčanska Malta. Ubijen Suad Đelilović. 1995. 25. januar Ranjeni su Adnan Babović (1983) iz Tuzle i Goran Nikešić (1977) iz Tuzle 28.januar Ranjen je Nusret Muslić iz tuzle 10. februar Ranjen je Enes Imamović (1965) Tuzla 10. mart Ranjen je Fehim Mujanović 15.mart Ranjen je Jasmin Ajdaslić (1972), Šički Brod, Tuzla 13.april Prilikom granatiranja grada –lokalitet raskrsnice u Crvenim njivama – ranjeni su Mirza (Mustafa) Hajdarević (1984), Mirela (Mustafa) Hajdarević (1985), Melina Hajdarević (1986) i Mevla Kalesić (1935). 8.maj Iz šireg regiona Majevice neprijateljska artiljerija djelovala u 11, 30 po gradu. Granate pale na Trg slobode kod nekadašnje zgrade «Barok». Prilikom granatiranja grada ranjeni su Jasminka Kulaglić (1962)-mjesto ranjavanja Solina, Ramiz Ramić (1924), Mustafa Mujić (1958), svi iz Tuzle, Munib Bečić (1946), progananik iz Bratunca, Džemila Šišić (1936) prognanica iz Sapne, Haso Karanović (1928), prognanik iz Koraja, Abdulaziz Hasić (1975), prognanik iz Zvornika, Haša Jahić (1940), prognanica iz Sapne, Zaim Hanečević iz Živinica, Ramiz Džafić, iz Tuzle, Muris Osmanović (1968), prognanik iz Bratunca i Ibrahim Bećirević (1950) iz Tuzle. 9.maj Iz šireg regiona Majevice djelovala neprijateljska artiljerija po gradu u dva navrata: 13, 30 i 16, 30 časova. Granate padale u ulici P.Miljanovića i naselje Solina. Prilikom granatiranja grada – lokalitet Hendek, Ulica Fra Grge Martića 12 – ranjeni su Sanja Paočić (1950), Tamara Paočić (1992), Ekrem Mujkanović (1934), Desa Mujkanović (1937) svi iz Tuzle 11. maj Iz šireg regiona Majevica neprijatelj djelovao po gradu u 13, 25 sati. Prilikom granatiranja grad na lokalitetu kod Socijalnog osiguranja – Slastičarna «Kod Šaćira» ubijeni Hamdija Jelkić i Nedžad Gluhić, a ranjeni su Midhat Muminović (1934), Jasmina Avdić (1952), Ramiz Saltić (1950), Dežemal Pekarić (1980) svi iz Tuzle i Sefida Mustafić (1960), prognanica iz Vlasenice, nastanjena u Đurđeviku-Živinice. 25. maj Jednom granatom ispaljenom sa Ozrena u centru Tuzle ubijen je 71 gradjanin, a ranjeno vise od 120. Nakon Srebrenice to je najvece stradanje civila u proteklom ratu i koje jos uvijek nije procesuirano pred domacim pravosudjem. 26.maj Ranjeni su Nafija Baraković (1976) iz Tuzle, Almir Nuhanović (1968). Aida Ramić (1974) iz Tuzle i Amir Ćilimković (1972) iz Tuzle 28. maj Prilikom granatiranja grada na licu mjesta (autobuska stanica «Kod Lovca», preko puta Muzičke škole) ubijen Pero Pekić (18.06.1935). Sahranjen na groblju Trnovac. Ranjen je Safet Telaravić (1974) iz Tuzle 29. maj Ranjena je Sanja Šečić (1976) iz Tuzle 1.jun Iz šireg regiona Majevice neprijatelj djelovao svojom artiljerijom po gradu u dva navrata: 7, 30 i15, 00. Granate pale u Gornju Tuzlu. Ranjen je Ekrem Mujkanović (1936) 16. jun Prilikom granatiranja grada ranjeni su Emira Sulejmanović (1960), Štefko Simić (1953), Muhamed Sejranić (1975) i Feđa Ćustendić svi iz Tuzle. 24. jun Ranjen je Hamid Salkanović (1955) iz Tuzle 18. jul Iz šireg regiona Majevice neprijateljska artiljerija u 20, 25 djelovala po gradu. Prilikom granatiranja centra grada (lokalitet između bivšeg Aero-kluba i Robne kuće «Elma») ubijena je Fatima (Šaćir) Zoletić (28.08.1937). Sahranjena je na mezarju Tušanj. Ranjeni su: Emina Grgurić (1956), Irena Grgurić (1992), Pašaga Žunić (1950), Abdulah Kadribašić (1977), Amir Atić (1976), Refija Topčić (1973), Pero Trišić, Elvedin Ahmetović (1980), Sanja Žunić (03.01.1986) i Džemal Šemsudinović (1931), svi iz Tuzle. 20. jul Ranjena je Elma Delim (1954) iz Tuzle 11. august Prilikom granatiranja Tuzle ranjeni su Ajša Arifović (1954) iz Tuzle, Ibrahim Hasanbašić (1941) iz Tuzle, Mulaga Katanić (1953) Lipnica, opština Tuzla, Edin Softić (1965) Lipnica, opština Tuzla, Fikret Kametović iz Šerića, opština Živince, i Ramiz Čeparković, opština Živinice 13.august Iz šireg regiona Majevice neprijateljska artiljerija djelovala po užem gradskom jezgru u 13, 00 sati. 21. august Ranjen je Ševkija Sinanović (1962) iz Tuzle 24. august Ranjen je Ahmet Redžić (1939) iz Živinica 25.august Prilikom granatiranja grada na kućnom pragu ubijen Mevludin Halilović 16.septembar Ranjeni su Emir Redžepagić (1977) iz Tuzle i Nedim Hadžiefendić (1976) iz Tuzle 10.oktobar Ranjena je Emina bećirović (1934) iz Banovića 29. oktobar Ranjen je Emir Hadžić (1969) izbjeglica iz Vlasenice 4.novembar Fehim Halilović (1959) iz Tuzle 11. novembar Ranjen je Šefik Hadžić (1949) iz Tuzle 16.novembar Ranjeni su Anto Bosankić (1960) iz Tuzle i Vladimir Ubarić (1953) iz Osijeka Dokazni materijal: 1. Transkript telefonskog razgovora između Milana Dubajića i Seada Avdića 2. Fotokopije potvrda o smrti UKC Tuzla za navedene žrtve 3. Dokumentacija Opštinskog štaba civilne zaštite Tuzla 4. Ratni dnevnik Sejfudina Vrabca, pirotehničara specijaliste 5. Viodeo-snimak izlaska vojne kolone iz grada i početak pucnjave 6. Video-snimak posljedice incidenta (16.maj) 7. Video snimak izlaska vojne kolone iz Dubrava (18. maj) 8. Video-snimci posljedica granatiranja grada 9. Dokumentacija JZU Dom zdravlja sa poliklinikom «Dr Mustafa Šehović» u Tuzli 10. Zapisnik sa osnivačke skupštine tzv Srpske opštine Tuzla 11. Odluka o teritorijalnom razgraničenju 12. Informacija o mogućim posljedicama djelovanja po hemijskoj industriji 13. Zapisnik Skupštine srpskog naroda održane 12. maja 1992 u Banjaluci Svjedoci: 1. dr.sci. Sjefudin Vrabac, red. prof. Rudarsko-geološko-građevinskog fakulteta Univerziteta u Tuzli, tokom rata pripadnik Jedinice specijalne namjene za neeksplodirana ubojna sredstva Opštinskog štaba Civilne zaštite Tuzla 2. Svi ranjeni navedeni u Prilogu 3. Dr Sead Avdić 4. Mehmed Meša Bajrić 5. Enver Delibegović 6. Hamza Dervišević 7. Sinan Alić 8. Selim Bešlagić 9. Jasmin Imamović 10. Mehmed Žilić 11. Željko Knez 12. Mladen Kondić 13. Dejan Hajdukov 14. Dr Božina Radević 15. Dr Zoran Blagojević 16. Dr Huzeir Duraković 17. Dr Žarko Mladina 18. Dr Ekrem Dizdarević 19. Dr Abdulah Matović 20. Dr Petar Gavrić 21. Dr Sead Šerak 22. Dr Goran Krdžalić 23. Dr Admir Odobašić 24. Dr Mehdin hažiselimović 25. Dr Zoran Manojlović 26. Dr Boro Kuprešak 27. Dr Vlado Filipović 28. Dr Mirsad Fazlić 29. Dr Dragan Divković 30. Dr Ivan Martinović 31. Dr Ratko Kršić 32. Dr Semir Imamović 33. Dr Mirsad Babović 34. Dr Nedim Karić 35. Dr Sena Jahić 36. Dr Dragana Jurošević 37. Dr Ženeta Krdžalić 38. Dr Haris Hadžagić 39. Dr Aleksandar Šogorević 40. Dr Munevera Hadžimešić 41. Dr Zlatko Lukić 42. Dr Vlado Filipović 43. Dr Haris Husejnagić 44. Dr Jovan Karakešević 45. Dr Safet Agović 46. Dr Hajrudin Kačar 47. Dr Zlatko Habul 48. Dr Predrag Jovanović 49. Dr Dragan Božić Medicinske sestre i tehničari: 50. Adem Mujkanović 51. Mubin Ahmetašević 52. Mehmed Čorhodžić 53. Nermina Okanović 54. Sabina Kabalić 55. Dragan Pavlović 56. Mediha Jahić 57. Zdenka Komatina 58. Mevludin Babajić 59. Samir Halilović 60. Mira Lakić 61. Robert Zečević 62. Amira Blaženović 63. Fatima Horozić 64. Amina Hukić 65. Refika Jašarević 66. Refik Omerašević 67. Rozalija Ramić i Enes Selimović Predsjednik Upravnog odbora Fondacije «Istina-Pravda-Pomirenje» Sinan Alić U Tuzli, 1. septembra 2007. Priredio(la): S.M. |
