TUZLARIJE - KULTURAKandidat za nagradu ˝Meša Selimović˝ Srđan Valjarević - ˝Komo˝ Jedan od pet kandidata za ovogodišnju književnu nagradu "Meša Selimović" je i Srđan Valjarević sa romanom "Komo". SRĐAN VALJAREVIĆ  Srđan Valjarević rođen je u Beogradu 1967. Objavio je dva romana, dvije zbirke pjesama i jednu knjigu proze. Prevođen je na švedski, francuski i engleski jezik. Njegov prvi roman Zimski dnevnik objavljen je 1995, za kratko vreme stekavši status kultnog ostvarenja 90-ih. Nakon pauze od čitavih deset godina, autor je - opisujući zimu 2004/05. napisao svojevrsni nastavak te knjige pod nazivom Dnevnik druge zime (Samizdat B92) dobivši za njega književnu nagradu Biljana Jovanović. Valjarević je, tokom prve polovine devedesetih godina, potpisao i Ljude za stolom, zatim Leto na korici hleba, kao i zbirku poezije Džo Frejzer i 49 pesama.
KOMO  Glavni junak romana Srđana Valjarevića odlazi u Belađo, na jezero Komo na mjesec dana, koristeći Rokfelerovu stipendiju, namijenjenu pisanju romana, ali on umjesto pisanja vrijeme provodi u penjanju na brdo Tragedija i gubljenju vremena. On je opterećen jezivom stvarnošću Srbije devedesetih iako je, samo na prvi pogled od nje daleko. Idilično uživa u divnom kraju i alkoholu, otvarajući glavnu temu priče. Na izvestan način Valjarevićev junak je, živeći u devedesetim, postao autističan i sasvim pasivan. U njemu je tek neka tiha griža savjesti što ne radi, sve dok u jednom trenutku romana ne odzvoni poruka koja će nam reći da nas samo aktivnost i buđenje iz tog sna - čiju scenografiju podupiru divni prizori sa jezera Komo - mogu izvući iz nevolje u kojoj smo se našli.
U romanu se čak direktno ne nameće parola da je u radu izlaz, ali je ta ideja materijalizovana u ruci svakog čitaoca. Ovdje je zapravo sam roman koji imamo u rukama, sa dve stotine stranica i koricama, epilog ili veliko finale, dokaz da je pobijeđena ta nemogućnost pisanja i uopšte rada na bilo čemu. Jer, iako za trideset dana ništa nije uradio, pisac zapravo jeste pobjedio to "gubljenje vremena" - napisao je roman o tome, baš kao što je u govoru na kraju, opraštajući se sa naučnicima i umetnicama sa kojima je djelio italijansku vilu kraj jezera Komo, pobjedio tu svoju izopštenost iz svijeta, ostavljajući ipak sebi i pravo na druženje sa manje intelektualnom ekipom u obližnjoj kafani, konobaricom Aldom i autsajderima, u čiji se tim uglavnom svrstava i sam pripovjedač. U Valjarevićevom romanu ponegdje, možda ima neke pomalo plastične metafore, koja jeste bitna za čitavu priču, ali je i pomalo nerafinirana, poput one sa orlom kog će pripovedač uspeti da vidi na brdu. Ali, većina Valjarevićevih slika jesu neki obični pejzaži od kojih on - iz svoje nužne autsajderske pozicije - uspijeva da napravi priču. Priču o svakodnevici koja u jednom trenutku izlazi iz kruga realnog iako tu nema mnogo fantastike. Baš kao što piše o Srbiji koje u romanu skoro i da nema |